൩. ധജഗ്ഗസുത്തവണ്ണനാ

൨൪൯. തതിയേ സമുപബ്യൂള്ഹോതി സമ്പിണ്ഡിതോ രാസിഭൂതോ. ധജഗ്ഗംഉല്ലോകേയ്യഥാതി സക്കസ്സ കിര ദിയഡ്ഢയോജനസതായാമോ രഥോ. തസ്സ ഹി പച്ഛിമന്തോ പണ്ണാസയോജനോ, മജ്ഝേ രഥപഞ്ജരോ പണ്ണാസയോജനോ, രഥസന്ധിതോ യാവ രഥസീസാ പണ്ണാസയോജനാനി. തദേവ പമാണം ദിഗുണം കത്വാ തിയോജനസതായാമോതിപി വദന്തിയേവ. തസ്മിം യോജനികപല്ലങ്കോ അത്ഥതോ, തിയോജനികം സേതച്ഛത്തം മത്ഥകേ ഠപിതം, ഏകസ്മിംയേവ യുഗേ സഹസ്സആജഞ്ഞാ യുത്താ, സേസാലങ്കാരസ്സ പമാണം നത്ഥി. ധജോ പനസ്സ അഡ്ഢതിയാനി യോജനസതാനി ഉഗ്ഗതോ, യസ്സ വാതാഹതസ്സ പഞ്ചങ്ഗികതൂരിയസ്സേവ സദ്ദോ നിച്ഛരതി, തം ഉല്ലോകേയ്യാഥാതി വദതി. കസ്മാ? തം പസ്സന്താനഞ്ഹി രാജാ നോ ആഗന്ത്വാ പരിസപരിയന്തേ നിഖാതഥമ്ഭോ വിയ ഠിതോ, കസ്സ മയം ഭായാമാതി ഭയം ന ഹോതി. പജാപതിസ്സാതി സോ കിര സക്കേന സമാനവണ്ണോ സമാനായുകോ ദുതിയം ആസനം ലഭതി. തഥാ വരുണോ ഈസാനോ ച. വരുണോ പന തതിയം ആസനം ലഭതി, ഈസാനോ ചതുത്ഥം. പലായീതി അസുരേഹി പരാജിതോ തസ്മിം രഥേ ഠിതോ അപ്പമത്തകമ്പി രജധജം ദിസ്വാ പലായനധമ്മോ.

ഇതിപി സോ ഭഗവാതിആദീനി വിസുദ്ധിമഗ്ഗേ വിത്ഥാരിതാനേവ. ഇദമവോചാതി ഇദം ധജഗ്ഗപരിത്തം നാമ ഭഗവാ അവോച, യസ്സ ആണാഖേത്തേ കോടിസതസഹസ്സചക്കവാളേ ആനുഭാവോ വത്തതി. ഇദം ആവജ്ജേത്വാ ഹി യക്ഖഭയചോരഭയാദീഹി ദുക്ഖേഹി മുത്താനം അന്തോ നത്ഥി. തിട്ഠതു അഞ്ഞദുക്ഖവൂപസമോ, ഇദം ആവജ്ജമാനോ ഹി പസന്നചിത്തോ ആകാസേപി പതിട്ഠം ലഭതി.

തത്രിദം വത്ഥു – ദീഘവാപിചേതിയമ്ഹി കിര സുധാകമ്മേ കയിരമാനേ ഏകോ ദഹരോ മുദ്ധവേദികാപാദതോ പതിത്വാ ചേതിയകുച്ഛിയാ ഭസ്സതി. ഹേട്ഠാ ഠിതോ ഭിക്ഖുസങ്ഘോ ‘‘ധജഗ്ഗപരിത്തം, ആവുസോ, ആവജ്ജാഹീ’’തി ആഹ. സോ മരണഭയേന തജ്ജിതോ ‘‘ധജഗ്ഗപരിത്തം മം രക്ഖതൂ’’തി ആഹ. താവദേവസ്സ ചേതിയകുച്ഛിതോ ദ്വേ ഇട്ഠകാ നിക്ഖമിത്വാ സോപാനം ഹുത്വാ അട്ഠംസു, ഉപരിട്ഠിതോ വല്ലിനിസ്സേണിം ഓതാരേസും. തസ്മിം നിസ്സേണിയം ഠിതേ ഇട്ഠകാ യഥാട്ഠാനേയേവ അട്ഠംസു. തതിയം.