൮. നഗരവിന്ദേയ്യസുത്തവണ്ണനാ

൪൩൫. ഏവം മേ സുതന്തി നഗരവിന്ദേയ്യസുത്തം. തത്ഥ സമവിസമം ചരന്തീതി കാലേന സമം ചരന്തി, കാലേന വിസമം. സമചരിയമ്പി ഹേതന്തി സമചരിയമ്പി ഹി ഏതം.

൪൩൭. കേ ആകാരാതി കാനി കാരണാനി? കേ അന്വയാതി കാ അനുബുദ്ധിയോ? നത്ഥി ഖോ പന തത്ഥാതി കസ്മാ ആഹ, നനു അരഞ്ഞേ ഹരിതതിണചമ്പകവനാദിവസേന അതിമനുഞ്ഞാ രൂപാദയോ പഞ്ച കാമഗുണാ അത്ഥീതി? നോ നത്ഥി. ന പനേതം വനസണ്ഡേന കഥിതം, ഇത്ഥിരൂപാദീനി പന സന്ധായേതം കഥിതം. താനി ഹി പുരിസസ്സ ചിത്തം പരിയാദായ തിട്ഠന്തി. യഥാഹ – ‘‘നാഹം, ഭിക്ഖവേ, അഞ്ഞം ഏകരൂപമ്പി സമനുപസ്സാമി, യം ഏവം പുരിസസ്സ ചിത്തം പരിയാദായ തിട്ഠതി, യഥയിദം, ഭിക്ഖവേ, ഇത്ഥിരൂപം. ഇത്ഥിരൂപം, ഭിക്ഖവേ, പുരിസസ്സ ചിത്തം പരിയാദായ തിട്ഠതീ’’തി (അ. നി. ൧.൧) വിത്ഥാരേതബ്ബം. സേസം സബ്ബത്ഥ ഉത്താനമേവാതി.

പപഞ്ചസൂദനിയാ മജ്ഝിമനികായട്ഠകഥായ

നഗരവിന്ദേയ്യസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.