൮. പിണ്ഡപാതികസുത്തവണ്ണനാ

൨൮. അട്ഠമേ പച്ഛാഭത്തന്തി ഏകാസനികഖലുപച്ഛാഭത്തികാനം പാതോവ ഭുത്താനം അന്തോമജ്ഝന്ഹികോപി പച്ഛാഭത്തമേവ, ഇധ പന പകതിഭത്തസ്സേവ പച്ഛതോ പച്ഛാഭത്തന്തി വേദിതബ്ബം. പിണ്ഡപാതപടിക്കന്താനന്തി പിണ്ഡപാതതോ പടിക്കന്താനം, പിണ്ഡപാതം പരിയേസിത്വാ ഭത്തകിച്ചസ്സ നിട്ഠാപനവസേന തതോ നിവത്താനം. കരേരിമണ്ഡലമാളേതി ഏത്ഥ കരേരീതി വരുണരുക്ഖസ്സ നാമം. സോ കിര ഗന്ധകുടിയാ മണ്ഡപസ്സ സാലായ ച അന്തരേ ഹോതി, തേന ഗന്ധകുടീപി ‘‘കരേരികുടികാ’’തി വുച്ചതി, മണ്ഡപോപി സാലാപി ‘‘കരേരിമണ്ഡലമാളോ’’തി. തസ്മാ കരേരിരുക്ഖസ്സ അവിദൂരേ കതേ നിസീദനസാലസങ്ഖാതേ മണ്ഡലമാളേ. തിണപണ്ണച്ഛദനം അനോവസ്സകം ‘‘മണ്ഡലമാളോ’’തി വദന്തി, അതിമുത്തകാദിലതാമണ്ഡപോ ‘‘മണ്ഡലമാളോ’’തി അപരേ.

കാലേന കാലന്തി കാലേ കാലേ അന്തരന്തരാ, തസ്മിം തസ്മിം സമയേതി അത്ഥോ. മനാപികേതി മനവഡ്ഢകേ, പിയരൂപേ ഇട്ഠേതി അത്ഥോ. ഇട്ഠാനിട്ഠഭാവോ ച പുഗ്ഗലവസേന ച ദ്വാരവസേന ച ഗഹേതബ്ബോ. ഏകച്ചസ്സ ഹി ഇട്ഠാഭിമതോ ഏകച്ചസ്സ അനിട്ഠോ ഹോതി, ഏകച്ചസ്സ അനിട്ഠാഭിമതോ ഏകച്ചസ്സ ഇട്ഠോ. തഥാ ഏകസ്സ ദ്വാരസ്സ ഇട്ഠോ അഞ്ഞസ്സ അനിട്ഠോ. വിപാകവസേന പനേത്ഥ വിനിച്ഛയോ വേദിതബ്ബോ. കുസലവിപാകോ ഹി ഏകന്തേന ഇട്ഠോ, അകുസലവിപാകോ അനിട്ഠോ ഏവാതി. ചക്ഖുനാ രൂപേ പസ്സിതുന്തി ഗാമം പിണ്ഡായ പവിട്ഠോ ഉപാസകേഹി ഗേഹം പവേസേത്വാ പൂജാസക്കാരകരണത്ഥം ഉപനീതേസു ആസനവിതാനാദീസു നാനാവിരാഗസമുജ്ജലവണ്ണസങ്ഖാതേ രജനീയേ അഞ്ഞേ ച സവിഞ്ഞാണകരൂപേ ചക്ഖുദ്വാരികവിഞ്ഞാണേഹി പസ്സിതും. സദ്ദേതി തഥേവ ഇസ്സരജനാനം ഗേഹം പവിട്ഠോ തേസം പയുത്തേ ഗീതവാദിതസദ്ദേ സോതും. ഗന്ധേതി തഥാ തേഹി പൂജാസക്കാരവസേന ഉപനീതേ പുപ്ഫധൂമാദിഗന്ധേ ഘായിതും. രസേതി തേഹി ദിന്നാഹാരപരിഭോഗേ നാനഗ്ഗരസേ സായിതും. ഫോട്ഠബ്ബേതി മഹഗ്ഘപച്ചത്ഥരണേസു ആസനേസു നിസിന്നകാലേ സുഖസമ്ഫസ്സേ ഫോട്ഠബ്ബേ ഫുസിതും. ഏവഞ്ച പഞ്ചദ്വാരികഇട്ഠാരമ്മണപ്പടിലാഭം കിത്തേത്വാ ഇദാനി മനോദ്വാരികഇട്ഠാരമ്മണപ്പടിലാഭം ദസ്സേതും ‘‘സക്കതോ’’തിആദി വുത്തം. തം ഹേട്ഠാ വുത്തത്ഥമേവ.

കിം പന അപിണ്ഡപാതികാനം അയം നയോ ന ലബ്ഭതീതി? ലബ്ഭതി. തേസമ്പി ഹി നിമന്തനസലാകഭത്താദിഅത്ഥം ഗാമം ഗതകാലേ ഉളാരവിഭവാ ഉപാസകാ തഥാ സക്കാരസമ്മാനം കരോന്തിയേവ, തം പന അനിയതം. പിണ്ഡപാതികാനം പന തദാ നിച്ചമേവ തത്ഥ പൂജാസക്കാരം കരിയമാനം ദിസ്വാ, സക്കാരഗരുതായ അനിസ്സരണമഗ്ഗേ ഠത്വാ, അയോനിസോമനസികാരവസേന തേ ഭിക്ഖൂ ഏവമാഹംസു. തേനേവാഹ – ‘‘ഹന്ദാവുസോ, മയമ്പി പിണ്ഡപാതികാ ഹോമാ’’തിആദി.

തത്ഥ ഹന്ദാതി വോസ്സഗ്ഗത്ഥേ നിപാതോ. ലച്ഛാമാതി ലഭിസ്സാമ. തേനുപസങ്കമീതി തത്ഥ സുരഭിഗന്ധകുടിയം നിസിന്നോ തേസം തം കഥാസല്ലാപം സുത്വാ ‘‘ഇമേ ഭിക്ഖൂ മാദിസസ്സ നാമ ബുദ്ധസ്സ സാസനേ പബ്ബജിത്വാ മയാ സദ്ധിം ഏകവിഹാരേ വസന്താപി ഏവം അയോനിസോമനസികാരവസേന കഥം പവത്തേന്തി, സല്ലേഖേ ന വത്തന്തി, ഹന്ദ തേ തതോ നിവാരേത്വാ സല്ലേഖവിഹാരേ നിയോജേസ്സാമീ’’തി മണ്ഡലമാളം ഉപസങ്കമി. സേസം ഹേട്ഠാ വുത്തനയമേവ.

ഏതമത്ഥം വിദിത്വാതി ‘‘അപ്പിച്ഛതാസന്തുട്ഠിതാസല്ലേഖാനം വസേന കിലേസേ ധുനിതും തണ്ഹം വിസോസേതും പടിപന്നോതി പിണ്ഡപാതികസ്സ സതോ ദേവാ പിഹയന്തി, തസ്സ പടിപത്തിയാ ആദരജാതാ പിയായന്തി, ന ഇതോ അഞ്ഞഥാ’’തി ഇമമത്ഥം വിദിത്വാ തദത്ഥദീപനം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി.

തത്ഥ നോ ചേ സദ്ദസിലോകനിസ്സിതോതി ‘‘അഹോ അയ്യോ അപ്പിച്ഛോ സന്തുട്ഠോ പരമസല്ലേഖവുത്തീ’’തിആദിനാ പരേഹി കിത്തിതബ്ബസദ്ദസങ്ഖാതം സിലോകം. തണ്ഹായ നിസ്സിതോ ന ഹോതി ചേതി അത്ഥോ. സദ്ദോ വാ സമ്മുഖാ വണ്ണഭണനഥുതിഘോസോ, സിലോകോ പരമ്മുഖഭൂതാ പസംസാ പത്ഥടയസതാ വാ. സേസം അനന്തരസുത്തേ വുത്തനയമേവ.

അട്ഠമസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.