൫. മഹാഗോവിന്ദചരിയാവണ്ണനാ

പഞ്ചമേ സത്തരാജപുരോഹിതോതി സത്തഭൂആദീനം സത്തന്നം രാജൂനം സബ്ബകിച്ചാനുസാസകപുരോഹിതോ. പൂജിതോ നരദേവേഹീതി തേഹി ഏവ അഞ്ഞേഹി ച ജമ്ബുദീപേ സബ്ബേഹേവ ഖത്തിയേഹി ചതുപച്ചയപൂജായ സക്കാരസമ്മാനേന ച പൂജിതോ. മഹാഗോവിന്ദബ്രാഹ്മണോതി മഹാനുഭാവതായ ഗോവിന്ദസ്സാഭിസേകേന അഭിസിത്തതായ ച ‘‘മഹാഗോവിന്ദോ’’തി സങ്ഖം ഗതോ ബ്രാഹ്മണോ, അഭിസിത്തകാലതോ പട്ഠായ ഹി ബോധിസത്തസ്സ അയം സമഞ്ഞാ ജാതാ, നാമേന പന ജോതിപാലോ നാമ. തസ്സ കിര ജാതദിവസേ സബ്ബാവുധാനി ജോതിംസു. രാജാപി പച്ചൂസസമയേ അത്തനോ മങ്ഗലാവുധം പജ്ജലിതം ദിസ്വാ ഭീതോ അത്തനോ പുരോഹിതം ബോധിസത്തസ്സ പിതരം ഉപട്ഠാനം ആഗതം പുച്ഛിത്വാ ‘‘മാ ഭായി, മഹാരാജ, മയ്ഹം പുത്തോ ജാതോ, തസ്സാനുഭാവേന ന കേവലം രാജഗേഹേയേവ, സകലനഗരേപി ആവുധാനി പജ്ജലിംസു, ന തം നിസ്സായ തുയ്ഹം അന്തരായോ അത്ഥി, സകലജമ്ബുദീപേ പന പഞ്ഞായ തേന സമോ ന ഭവിസ്സതി, തസ്സേതം പുബ്ബനിമിത്ത’’ന്തി പുരോഹിതേന സമസ്സാസിതോ തുട്ഠചിത്തോ ‘‘കുമാരസ്സ ഖീരമൂലം ഹോതൂ’’തി സഹസ്സം ദത്വാ ‘‘വയപ്പത്തകാലേ മയ്ഹം ദസ്സേഥാ’’തി ആഹ. സോ വുദ്ധിപ്പത്തോ അപരഭാഗേ അലമത്ഥദസ്സോ സത്തന്നം രാജൂനം സബ്ബകിച്ചാനുസാസകോ ഹുത്വാ പബ്ബജിത്വാ ച സത്തേ ദിട്ഠധമ്മികസമ്പരായികേഹി അനത്ഥേഹി പാലേത്വാ അത്ഥേഹി നിയോജേസി. ഇതി ജോതിതത്താ പാലനസമത്ഥതായ ച ‘‘ജോതിപാലോ’’തിസ്സ നാമം അകംസു. തേന വുത്തം ‘‘നാമേന ജോതിപാലോ നാമാ’’തി (ദീ. നി. ൨.൩൦൪).

തത്ഥ ബോധിസത്തോ ദിസമ്പതിസ്സ നാമ രഞ്ഞോ പുരോഹിതസ്സ ഗോവിന്ദബ്രാഹ്മണസ്സ പുത്തോ ഹുത്വാ അത്തനോ പിതു തസ്സ ച രഞ്ഞോ അച്ചയേന തസ്സ പുത്തോ രേണു, സഹായാ ചസ്സ സത്തഭൂ, ബ്രഹ്മദത്തോ, വേസ്സഭൂ, ഭരതോ, ദ്വേ ച ധതരട്ഠാതി ഇമേ സത്ത രാജാനോ യഥാ അഞ്ഞമഞ്ഞം ന വിവദന്തി. ഏവം രജ്ജേ പതിട്ഠാപേത്വാ തേസം അത്ഥധമ്മേ അനുസാസന്തോ ജമ്ബുദീപതലേ സബ്ബേസം രാജൂനം അഞ്ഞേസഞ്ച ബ്രാഹ്മണാനം ദേവനാഗഗഹപതികാനം സക്കതോ ഗരുകതോ മാനിതോ പൂജിതോ അപചിതോ ഉത്തമം ഗാരവട്ഠാനം പത്തോ അഹോസി. തസ്സ അത്ഥധമ്മേസു കുസലതായ ‘‘മഹാഗോവിന്ദോ’’ത്വേവ സമഞ്ഞാ ഉദപാദി. യഥാഹ ‘‘ഗോവിന്ദോ വത, ഭോ ബ്രാഹ്മണോ, മഹാഗോവിന്ദോ വത, ഭോ ബ്രാഹ്മണോ’’തി (ദീ. നി. ൨.൩൦൫). തേന വുത്തം –

൩൭. ‘‘പുനാപരം യദാ ഹോമി, സത്തരാജപുരോഹിതോ;

പൂജിതോ നരദേവേഹി, മഹാഗോവിന്ദബ്രാഹ്മണോ’’തി.

അഥ ബോധിസത്തസ്സ പുഞ്ഞാനുഭാവസമുസ്സാഹിതേഹി രാജൂഹി തേസം അനുയുത്തേഹി ഖത്തിയേഹി ബ്രാഹ്മണഗഹപതികേഹി നേഗമജാനപദേഹി ച ഉപരൂപരി ഉപനീതോ സമന്തതോ മഹോഘോ വിയ അജ്ഝോത്ഥരമാനോ അപരിമേയ്യോ ഉളാരോ ലാഭസക്കാരോ ഉപ്പജ്ജി, യഥാ തം അപരിമാണാസു ജാതീസു ഉപചിതവിപുലപുഞ്ഞസഞ്ചയസ്സ ഉളാരാഭിജാതസ്സ പരിസുദ്ധസീലാചാരസ്സ പേസലസ്സ പരിയോദാതസബ്ബസിപ്പസ്സ സബ്ബസത്തേസു പുത്തസദിസമഹാകരുണാവിപ്ഫാരസിനിദ്ധമുദുഹദയസ്സ. സോ ചിന്തേസി – ‘‘ഏതരഹി ഖോ മയ്ഹം മഹാലാഭസക്കാരോ, യംനൂനാഹം ഇമിനാ സബ്ബസത്തേ സന്തപ്പേത്വാ ദാനപാരമിം പരിപൂരേയ്യ’’ന്തി. സോ നഗരസ്സ മജ്ഝേ ചതൂസു ദ്വാരേസു അത്തനോ നിവേസനദ്വാരേതി ഛ ദാനസാലായോ കാരേത്വാ ദേവസികം അപരിമിതധനപരിച്ചാഗേന മഹാദാനം പവത്തേസി. യം യം ഉപായനം ആനീയതി, യഞ്ച അത്തനോ അത്ഥായ അഭിസങ്ഖരീയതി, സബ്ബം തം ദാനസാലാസു ഏവ പേസേസി. ഏവം ദിവസേ ദിവസേ മഹാപരിച്ചാഗം കരോന്തസ്സ ചസ്സ ചിത്തസ്സ തിത്തി വാ സന്തോസോ വാ നാഹോസി, കുതോ പന സങ്കോചോ. ദാനഗ്ഗഞ്ചസ്സ ലാഭാസായ ആഗച്ഛന്തേഹി ദേയ്യധമ്മം ഗഹേത്വാ ഗച്ഛന്തേഹി ച മഹാസത്തസ്സ ച ഗുണവിസേസേ കിത്തയന്തേഹി മഹാജനകായേഹി അന്തോനഗരം ബഹിനഗരഞ്ച സമന്തതോ ഏകോഘഭൂതം കപ്പവുട്ഠാനമഹാവായുസങ്ഘട്ടപരിബ്ഭമിതം വിയ മഹാസമുദ്ദം ഏകകോലാഹലം ഏകനിന്നാദം അഹോസി. തേന വുത്തം –

൩൮. ‘‘തദാഹം സത്തരജ്ജേസു, യം മേ ആസി ഉപായനം;

തേന ദേമി മഹാദാനം, അക്ഖോഭം സാഗരൂപമ’’ന്തി.

തത്ഥ തദാഹന്തി യദാ സത്തരാജപുരോഹിതോ മഹാഗോവിന്ദബ്രാഹ്മണോ ഹോമി, തദാ അഹം. സത്തരജ്ജേസൂതി രേണുആദീനം സത്തന്നം രാജൂനം രജ്ജേസു. അക്ഖോഭന്തി അബ്ഭന്തരേഹി ച ബാഹിരേഹി ച പച്ചത്ഥികേഹി അപ്പടിസേധനീയതായ കേനചി അക്ഖോഭനീയം. ‘‘അച്ചുബ്ഭ’’ന്തിപി പാഠോ. അതിപുണ്ണദാനജ്ഝാസയസ്സ ദേയ്യധമ്മസ്സ ച ഉളാരഭാവേന വിപുലഭാവേന ച അതിവിയ പരിപുണ്ണന്തി അത്ഥോ. സാഗരൂപമന്തി സാഗരസദിസം, യഥാ സാഗരേ ഉദകം സകലേനപി ലോകേന ഹരന്തേന ഖേപേതും ന സക്കാ, ഏവം തസ്സ ദാനഗ്ഗേ ദേയ്യധമ്മന്തി.

൩൯. ഓസാനഗാഥായ വരം ധനന്തി ഉത്തമം ഇച്ഛിതം വാ ധനം. സേസം വുത്തനയമേവ.

ഏവം മഹാസത്തോ പഠമകപ്പികമഹാമേഘോ വിയ മഹാവസ്സം അവിഭാഗേന മഹന്തം ദാനവസ്സം വസ്സാപേന്തോ ദാനബ്യാവടോ ഹുത്വാപി സേസം സത്തന്നം രാജൂനം അത്ഥധമ്മേ അപ്പമത്തോ അനുസാസതി. സത്ത ച ബ്രാഹ്മണമഹാസാലേ വിജ്ജാസിപ്പം സിക്ഖാപേതി, സത്ത ച ന്ഹാതകസതാനി മന്തേ വാചേതി. തസ്സ അപരേന സമയേന ഏവം കല്യാണോ കിത്തിസദ്ദോ അബ്ഭുഗ്ഗതോ ‘‘സക്ഖി മഹാഗോവിന്ദോ ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മാനം പസ്സതി, സക്ഖി മഹാഗോവിന്ദോ ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മുനാ സാകച്ഛേതി സല്ലപതി മന്തേതീ’’തി (ദീ. നി. ൨.൩൧൨). സോ ചിന്തേസി – ‘‘ഏതരഹി ഖോ മയ്ഹം അയം അഭൂതോ കിത്തിസദ്ദോ അബ്ഭുഗ്ഗതോ ‘ബ്രഹ്മാനം പസ്സതി, സക്ഖി മഹാഗോവിന്ദോ ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മുനാ സാകച്ഛേതി സല്ലപതി മന്തേതീ’തി, യംനൂനാഹം ഇമം ഭൂതം ഏവ കരേയ്യ’’ന്തി. സോ ‘‘തേ സത്ത രാജാനോ സത്ത ച ബ്രാഹ്മണമഹാസാലേ സത്ത ച ന്ഹാതകസതാനി അത്തനോ പുത്തദാരഞ്ച ആപുച്ഛിത്വാ ബ്രഹ്മാനം പസ്സേയ്യ’’ന്തി ചിത്തം പണിധായ വസ്സികേ ചത്താരോ മാസേ ബ്രഹ്മവിഹാരഭാവനമനുയുഞ്ജി. തസ്സ ചേതസാ ചേതോപരിവിതക്കമഞ്ഞായ ബ്രഹ്മാ സനങ്കുമാരോ പുരതോ പാതുരഹോസി. തം ദിസ്വാ മഹാപുരിസോ പുച്ഛി –

‘‘വണ്ണവാ യസവാ സിരിമാ, കോ നു ത്വമസി മാരിസ;

അജാനന്താ തം പുച്ഛാമ, കഥം ജാനേമു തം മയ’’ന്തി. (ദീ. നി. ൨.൩൧൮);

തസ്സ ബ്രഹ്മാ അത്താനം ജാനാപേന്തോ –

‘‘മം വേ കുമാരം ജാനന്തി, ബ്രഹ്മലോകേ സനന്തനം;

സബ്ബേ ജാനന്തി മം ദേവാ, ഏവം ഗോവിന്ദ ജാനാഹീ’’തി. (ദീ. നി. ൨.൩൧൮) –

വത്വാ തേന –

‘‘ആസനം ഉദകം പജ്ജം, മധുസാകഞ്ച ബ്രഹ്മുനോ;

അഗ്ഘേ ഭവന്തം പുച്ഛാമ, അഗ്ഘം കുരുതു നോ ഭവ’’ന്തി. (ദീ. നി. ൨.൩൧൮) –

ഉപനീതം അതിഥിസക്കാരം അനത്ഥികോപി ബ്രഹ്മാ തസ്സ ചിത്തസമ്പഹംസനത്ഥം വിസ്സാസകരണത്ഥഞ്ച സമ്പടിച്ഛന്തോ ‘‘പടിഗ്ഗണ്ഹാമ തേ അഗ്ഘം, യം, ത്വം ഗോവിന്ദ, ഭാസസീ’’തി. വത്വാ ഓകാസദാനത്ഥം –

‘‘ദിട്ഠധമ്മഹിതത്ഥായ, സമ്പരായസുഖായ ച;

കതാവകാസോ പുച്ഛസ്സു, യംകിഞ്ചി അഭിപത്ഥിത’’ന്തി. (ദീ. നി. ൨.൩൧൮) –

ഓകാസമകാസി.

അഥ നം മഹാപുരിസോ സമ്പരായികം ഏവ അത്ഥം –

‘‘പുച്ഛാമി ബ്രഹ്മാനം സനങ്കുമാരം, കങ്ഖീ അകങ്ഖിം പരവേദിയേസു;

കത്ഥട്ഠിതോ കിമ്ഹി ച സിക്ഖമാനോ, പപ്പോതി മച്ചോ അമതം ബ്രഹ്മലോക’’ന്തി. (ദീ. നി. ൨.൩൧൯) –

പുച്ഛി.

തസ്സ ബ്രഹ്മാ ബ്യാകരോന്തോ –

‘‘ഹിത്വാ മമത്തം മനുജേസു ബ്രഹ്മേ, ഏകോദിഭൂതോ കരുണേധിമുത്തോ;

നിരാമഗന്ധോ വിരതോ മേഥുനസ്മാ, ഏത്ഥട്ഠിതോ ഏത്ഥ ച സിക്ഖമാനോ;

പപ്പോതി മച്ചോ അമതം ബ്രഹ്മലോക’’ന്തി. (ദീ. നി. ൨.൩൧൯) –

ബ്രഹ്മലോകഗാമിമഗ്ഗം കഥേസി.

തത്ഥ മം വേ കുമാരം ജാനന്തീതി വേ ഏകംസേന മം ‘‘കുമാരോ’’തി ജാനന്തി. ബ്രഹ്മലോകേതി സേട്ഠലോകേ. സനന്തനന്തി ചിരതനം പോരാണം. ഏവം, ഗോവിന്ദ, ജാനാഹീതി, ഗോവിന്ദ, ഏവം മം ധാരേഹി.

ആസനന്തി ഇദം ഭോതോ ബ്രഹ്മുനോ നിസീദനത്ഥായ ആസനം പഞ്ഞത്തം. ഇദം ഉദകം പരിഭോജനീയം പാദാനം ധോവനത്ഥം പാനീയം പിപാസഹരണത്ഥായ. ഇദം പജ്ജം പരിസ്സമവിനോദനത്ഥം പാദബ്ഭഞ്ജനതേലം. ഇദം മധുസാകം അതക്കം അലോണികം അധൂപനം ഉദകേന സേദിതം സാകം സന്ധായ വദതി. തദാ ഹി ബോധിസത്തസ്സ തം ചതുമാസം ബ്രഹ്മചരിയം അഭിസല്ലേഖവുത്തിപരമുക്കട്ഠം അഹോസി. തസ്സിമേ സബ്ബേ അഗ്ഘേ കത്വാ പുച്ഛാമ, തയിദം അഗ്ഘം കുരുതു പടിഗ്ഗണ്ഹാതു നോ ഭവം ഇദം അഗ്ഘന്തി വുത്തം ഹോതി. ഇതി മഹാപുരിസോ ബ്രഹ്മുനോ നേസം അപരിഭുഞ്ജനം ജാനന്തോപി വത്തസീസേ ഠത്വാ അത്തനോ ആചിണ്ണം അതിഥിപൂജനം ദസ്സേന്തോ ഏവമാഹ. ബ്രഹ്മാപിസ്സ അധിപ്പായം ജാനന്തോ ‘‘പടിഗ്ഗണ്ഹാമ തേ അഗ്ഘം, യം ത്വം, ഗോവിന്ദ, ഭാസസീ’’തി ആഹ.

തത്ഥ തസ്സ തേ ആസനേ മയം നിസിന്നാ നാമ ഹോമ, പാദോദകേന പാദാ ധോതാ നാമ ഹോന്തു, പാനീയം പീതാ നാമ ഹോമ, പാദബ്ഭഞ്ജനേന പാദാ മക്ഖിതാ നാമ ഹോന്തു, ഉദകസാകമ്പി പരിഭുത്തം നാമ ഹോതൂതി അത്ഥോ.

കങ്ഖീ അകങ്ഖിം പരവേദിയേസൂതി അഹം സവിചികിച്ഛോ പരേന സയം അഭിസങ്ഖതത്താ പരസ്സ പാകടേസു പരവേദിയേസു പഞ്ഹേസു നിബ്ബിചികിച്ഛം.

ഹിത്വാ മമത്തന്തി ‘‘ഇദം മമ, ഇദം മമാ’’തി പവത്തനകം ഉപകരണതണ്ഹം ചജിത്വാ. മനുജേസൂതി സത്തേസു. ബ്രഹ്മേതി ബോധിസത്തം ആലപതി. ഏകോദിഭൂതോതി ഏകോ ഉദേതി പവത്തതീതി ഏകോദിഭൂതോ ഏകീഭൂതോ, ഏകേന കായവിവേകം ദസ്സേതി. അഥ വാ ഏകോ ഉദേതീതി ഏകോദി, സമാധി. തം ഭൂതോ പത്തോതി ഏകോദിഭൂതോ, ഉപചാരപ്പനാസമാധീഹി സമാഹിതോതി അത്ഥോ. ഏതം ഏകോദിഭാവം കരുണാബ്രഹ്മവിഹാരവസേന ദസ്സേന്തോ ‘‘കരുണേധിമുത്തോ’’തി ആഹ. കരുണജ്ഝാനേ അധിമുത്തോ, തം ഝാനം നിബ്ബത്തേത്വാതി അത്ഥോ. നിരാമഗന്ധോതി കിലേസസങ്ഖാതവിസ്സഗന്ധരഹിതോ. ഏത്ഥട്ഠിതോതി ഏതേസു ധമ്മേസു ഠിതോ, ഏതേ ധമ്മേ സമ്പാദേത്വാ. ഏത്ഥ ച സിക്ഖമാനോതി ഏതേസു ധമ്മേസു സിക്ഖമാനോ, ഏതം ബ്രഹ്മവിഹാരഭാവനം ഭാവേന്തോതി അത്ഥോ. അയമേത്ഥ സങ്ഖേപോ, വിത്ഥാരോ പന പാളിയം (ദീ. നി. ൨.൨൯൩ ആദയോ) ആഗതോയേവാതി.

അഥ മഹാപുരിസോ തസ്സ ബ്രഹ്മുനോ വചനം സുത്വാ ആമഗന്ധേ ജിഗുച്ഛന്തോ ‘‘ഇദാനേവാഹം പബ്ബജിസ്സാമീ’’തി ആഹ. ബ്രഹ്മാപി ‘‘സാധു, മഹാപുരിസ, പബ്ബജസ്സു. ഏവം സതി മയ്ഹമ്പി തവ സന്തികേ ആഗമനം സ്വാഗമനമേവ ഭവിസ്സതി, ത്വം, താത, സകലജമ്ബുദീപേ അഗ്ഗപുരിസോ പഠമവയേ ഠിതോ, ഏവം മഹന്തം നാമ സമ്പത്തിം ഇസ്സരിയഞ്ച പഹായ പബ്ബജനം നാമ ഗന്ധഹത്ഥിനോ അയോബന്ധനം ഛിന്ദിത്വാ വനഗമനം വിയ അതിഉളാരം, ബുദ്ധതന്തി നാമേസാ’’തി മഹാബോധിസത്തസ്സ ദള്ഹീകമ്മം കത്വാ ബ്രഹ്മലോകമേവ ഗതോ. മഹാസത്തോപി ‘‘മമ ഇതോ നിക്ഖമിത്വാ പബ്ബജനം നാമ ന യുത്തം, അഹം രാജകുലാനം അത്ഥം അനുസാസാമി, തസ്മാ തേസം ആരോചേത്വാ സചേ തേപി പബ്ബജന്തി സുന്ദരമേവ, നോ ചേ പുരോഹിതട്ഠാനം നിയ്യാതേത്വാ പബ്ബജിസ്സാമീ’’തി ചിന്തേത്വാ രേണുസ്സ താവ രഞ്ഞോ ആരോചേത്വാ തേന ഭിയ്യോസോമത്തായ കാമേഹി നിമന്തിയമാനോ അത്തനോ സംവേഗഹേതും ഏകന്തേന പബ്ബജിതുകാമതഞ്ചസ്സ നിവേദേത്വാ തേന ‘‘യദി ഏവം അഹമ്പി പബ്ബജിസ്സാമീ’’തി വുത്തേ ‘‘സാധൂ’’തി സമ്പടിച്ഛിത്വാ ഏതേനേവ നയേന സത്തഭൂആദയോ ഛ ഖത്തിയേ, സത്ത ച ബ്രാഹ്മണമഹാസാലേ, സത്ത ച ന്ഹാതകസതാനി, അത്തനോ ഭരിയായോ ച ആപുച്ഛിത്വാ സത്താഹമത്തമേവ തേസം ചിത്താനുരക്ഖണത്ഥം ഠത്വാ മഹാഭിനിക്ഖമനസദിസം നിക്ഖമിത്വാ പബ്ബജി.

തസ്സ തേ സത്തരാജാനോ ആദിം കത്വാ സബ്ബേവ അനുപബ്ബജിംസു. സാ അഹോസി മഹതീ പരിസാ. അനേകയോജനവിത്ഥാരായ പരിസായ പരിവുതോ മഹാപുരിസോ ധമ്മം ദേസേന്തോ ഗാമനിഗമജനപദരാജധാനീസു ചാരികം ചരതി, മഹാജനം പുഞ്ഞേ പതിട്ഠാപേതി. ഗതഗതട്ഠാനേ ബുദ്ധകോലാഹലം വിയ ഹോതി. മനുസ്സാ ‘‘ഗോവിന്ദപണ്ഡിതോ കിര ആഗച്ഛതീ’’തി സുത്വാ പുരേതരമേവ മണ്ഡപം കാരേത്വാ തം അലങ്കാരാപേത്വാ പച്ചുഗ്ഗന്ത്വാ മണ്ഡപം പവേസേത്വാ നാനഗ്ഗരസഭോജനേന പതിമാനേന്തി. മഹാലാഭസക്കാരോ മഹോഘോ വിയ അജ്ഝോത്ഥരന്തോ ഉപ്പജ്ജി. മഹാപുരിസോ മഹാജനം പുഞ്ഞേ പതിട്ഠാപേസി സീലസമ്പദായ ഇന്ദ്രിയസംവരേ ഭോജനേ മത്തഞ്ഞുതായ ജാഗരിയാനുയോഗേ കസിണപരികമ്മേ ഝാനേസു അഭിഞ്ഞാസു അട്ഠസമാപത്തീസു ബ്രഹ്മവിഹാരേസൂതി. ബുദ്ധുപ്പാദകാലോ വിയ അഹോസി.

ബോധിസത്തോ യാവതായുകം പാരമിയോ പൂരേന്തോ സമാപത്തിസുഖേന വീതിനാമേത്വാ ആയുപരിയോസാനേ ബ്രഹ്മലോകേ നിബ്ബത്തി. തസ്സ തം ബ്രഹ്മചരിയം ഇദ്ധഞ്ചേവ ഫീതഞ്ച വിത്ഥാരികം ബാഹുജഞ്ഞം പുഥുഭൂതം യാവ ദേവമനുസ്സേഹി സുപ്പകാസിതം ചിരം ദീഘമദ്ധാനം പവത്തിത്ഥ. തസ്സ യേ സാസനം സബ്ബേന സബ്ബം ആജാനിംസു, തേ കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ സുഗതിം ബ്രഹ്മലോകം ഉപപജ്ജിംസു. യേ ന ആജാനിംസു, തേ അപ്പേകച്ചേ പരനിമ്മിതവസവത്തീനം ദേവാനം സഹബ്യതം ഉപപജ്ജിംസു. അപ്പേകച്ചേ നിമ്മാനരതീനം…പേ… തുസിതാനം യാമാനം താവതിംസാനം ചാതുമഹാരാജികാനം ദേവാനം സഹബ്യതം ഉപപജ്ജിംസു. യേ സബ്ബനിഹീനാ, തേ ഗന്ധബ്ബകായം പരിപൂരേസും. ഇതി മഹാജനോ യേഭുയ്യേന ബ്രഹ്മലോകൂപഗോ സഗ്ഗൂപഗോ ച അഹോസി. തസ്മാ ദേവബ്രഹ്മലോകാ പരിപൂരിംസു. ചത്താരോ അപായാ സുഞ്ഞാ വിയ അഹേസും.

ഇധാപി അകിത്തിജാതകേ (ജാ. ൧.൧൩.൮൩ ആദയോ) വിയ ബോധിസമ്ഭാരനിദ്ധാരണാ വേദിതബ്ബാ – തദാ സത്ത രാജാനോ മഹാഥേരാ അഹേസും, സേസപരിസാ ബുദ്ധപരിസാ, മഹാഗോവിന്ദോ ലോകനാഥോ. തഥാ രേണുആദീനം സത്തന്നം രാജൂനം അഞ്ഞമഞ്ഞാവിരോധേന യഥാ സകരജ്ജേ പതിട്ഠാപനം, തഥാ മഹതി സത്തവിധേ രജ്ജേ തേസം അത്ഥധമ്മാനുസാസനേ അപ്പമാദോ, ‘‘ബ്രഹ്മുനാപി സാകച്ഛം സമാപജ്ജതീ’’തി പവത്തസമ്ഭാവനം യഥാഭൂതം കാതും ചത്താരോ മാസേ പരമുക്കംസഗതോ ബ്രഹ്മചരിയവാസോ. തേന ബ്രഹ്മുനോ അത്തനി സമാപജ്ജനം, ബ്രഹ്മുനോ ഓവാദേ ഠത്വാ സത്തഹി രാജൂഹി സകലേന ച ലോകേന ഉപനീതം ലാഭസക്കാരം ഖേളപിണ്ഡം വിയ ഛഡ്ഡേത്വാ അപരിമാണായ ഖത്തിയബ്രാഹ്മണാദിപരിസായ അനുപബ്ബജ്ജാനിമിത്തായ പബ്ബജ്ജായ അനുട്ഠാനം, ബുദ്ധാനം സാസനസ്സ വിയ അത്തനോ സാസനസ്സ ചിരകാലാനുപ്പബന്ധോതി ഏവമാദയോ ഗുണാനുഭാവാ വിഭാവേതബ്ബാതി.

മഹാഗോവിന്ദചരിയാവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.