൩. ബുദ്ധസഞ്ഞകത്ഥേരഅപദാനവണ്ണനാ

ദുമഗ്ഗേ പംസുകൂലികന്തിആദികം ആയസ്മതോ ബുദ്ധസഞ്ഞകത്ഥേരസ്സ അപദാനം. അയമ്പി പുരിമബുദ്ധേസു കതാധികാരോ തത്ഥ തത്ഥ ഭവേ വിവട്ടൂപനിസ്സയാനി പുഞ്ഞാനി ഉപചിനന്തോ തിസ്സസ്സ ഭഗവതോ കാലേ ഏകസ്മിം കുലഗേഹേ നിബ്ബത്തോ വുദ്ധിപ്പത്തോ സദ്ധാജാതോ ദുമഗ്ഗേ ലഗ്ഗിതം ഭഗവതോ പംസുകൂലചീവരം ദിസ്വാ പസന്നമാനസോ ‘‘അരഹദ്ധജ’’ന്തി ചിന്തേത്വാ വന്ദനപൂജനാദിസക്കാരമകാസി. സോ തേന പുഞ്ഞകമ്മേന ദേവമനുസ്സസമ്പത്തിമനുഭവിത്വാ ഇമസ്മിം ബുദ്ധുപ്പാദേ വിഭവസമ്പന്നേ ഏകസ്മിം കുലഗേഹേ നിബ്ബത്തോ സദ്ധാജാതോ പബ്ബജിത്വാ നചിരസ്സേവ അരഹാ അഹോസി.

൯. സോ പത്തഅരഹത്താധിഗമോ അത്തനോ പുബ്ബകമ്മം സരിത്വാ സോമനസ്സജാതോ പുബ്ബചരിതാപദാനം പകാസേന്തോ ദുമഗ്ഗേ പംസുകൂലികന്തിആദിമാഹ. തത്ഥ ധുനാതി കമ്പതീതി ദുമോ. ദുഹതി പൂരേതി ആകാസതലന്തി വാ ദുമോ, ദുമസ്സ അഗ്ഗോ കോടീതി ദുമഗ്ഗോ, തസ്മിം ദുമഗ്ഗേ. പംസുമിവ പടിക്കൂലഭാവം അമനുഞ്ഞഭാവം ഉലതി ഗച്ഛതീതി പംസുകൂലം, പംസുകൂലമേവ പംസുകൂലികം, സത്ഥുനോ പംസുകൂലം ദുമഗ്ഗേ ലഗ്ഗിതം ദിസ്വാ അഹം അഞ്ജലിം പഗ്ഗഹേത്വാ തം പംസുകൂലം അവന്ദിം പണാമമകാസിന്തി അത്ഥോ. തന്തി നിപാതമത്തം. സേസം സബ്ബത്ഥ ഉത്താനത്ഥമേവാതി.

ബുദ്ധസഞ്ഞകത്ഥേരഅപദാനവണ്ണനാ സമത്താ.