൨൩. സ്യാദി

നനുചേച്ചാദിനാ വുത്തം ചോദനം നിസേധേതി ‘തന്നേ’തി. തത്ഥ കാരണമാഹ- ‘ഘസഞ്ഞത്താ’ത്യാദി. അഘോനന്തി ഘഓകാരവജ്ജിതാനം, നനു ഇത്ഥി യമാകാരോ ഘോ, തഥാസതി നപുംസകേ സോ (ന സിയാതി) പരികപ്പേതി ‘നപുംസകത്താ ഘത്തമേവ നത്ഥീതി ചേദി’തി. തമ്പി നേതി യഥാ വുത്തമ്പടിക്ഖിപിത്വാ അത്ഥേവ നപുംസകേ ഘത്തന്തി [നപുംസകത്തന്തി (പോത്ഥകേ)] ദസ്സേതുമാഹ-ഛട്ഠീസമാസസ്സേ’ച്ചാദി. നപുംസകേ ഘത്തസ്സ [നപുംസകത്തസ്സ (പോത്ഥകേ)] സബ്ഭാവമേവ സമത്ഥേതി നപുംസകത്തം ഹി’ച്ചാദിനാ, പാരിഭാസികന്തി ഏത്ഥ സുത്തമേവാധിപ്പേതം, പരിഭാസായ നിബ്ബത്തം പാരിഭാസികം സുത്തികന്തി അത്ഥോ. ആരഭിതബ്ബമേവിദം സുത്തം (നപുംസകസ്സാപി) രസ്സത്തവിധാനായാതി അധിപ്പായോ. ഘനിസ്സിതമ്പി കാരിയന്തി ‘‘ഘബ്രഹ്മാദീതേ’’ത്യാദിനാ (൨-൬൦) വിധിയമാനമേകാരാദികാരിയമ്പി. ഏതം ഘനിസ്സിതം കാരിയം നച യുത്തന്തി സമ്ബന്ധോ. അയുത്തത്തേപി ദോസോ-യമാപതതേവാക്യാസങ്കിയാഹ-‘നായമ്പിദോസോ’ച്ചാദി, ന രസ്സസ്സ ഏത്ഥേവ ലദ്ധാവസരത്താ പഠമം തേന പവിട്ഠേ… (ഘനി)സ്സിതം കാരിയന്തി നായമ്പി ദോസോ പരിഭാസാവ സേനാതി മന്തബ്ബം. സലഭച്ഛായേ ഇതി പദച്ഛേദോ.