൩൬. യതോ

വിസും കരണം നിദ്ധാരണം, ജിനിന്ദബുദ്ധാചരിയേന ‘‘കിമത്ഥമ്പുനരിദം വചനം യാവതാ നിദ്ധാരിയമാനോ-വയവോ സമുദായബ്ഭന്തരോ, തത്ഥ യദാ സമുദായസ്സാ-ധികരണത്തം വത്തുമിച്ഛീയതേ, തദാ സത്തമീ സിദ്ധാവ, യഥാ രുക്ഖേ സാഖാതി, യദാ ത്വവയവസമ്ബന്ധോ തദാ ഛട്ഠീ, യഥാ രുക്ഖസ്സ സാഖാതി സച്ചമേതം പപഞ്ചത്ഥന്തു വചന’’ന്തി വുത്തം, തഞ്ചേത മയുത്തന്തിദസ്സേന്തോ ആഹ-‘ന സാലയോ’ച്ചാദിസൂകയുത്താനിധഞ്ഞാനി സൂകധഞ്ഞാനി, ആഹിതാ അവട്ഠിതാ, ആധേയ്യ ഭൂതാതി വുത്തം ഹോതി. യതോതി ആഹിതത്തകാരണാ, തതോതി യതോ ജിനിന്ദബുദ്ധിവചനമേവമയുത്തം, തസ്മാ കാരണാ. ‘പഞ്ചമീ വിഭത്തേ’’തി (൨-൩-൪൨) പാണിനീയ സുത്തം, തദാഹ-‘സമുദായതോ’ച്ചാദി, സുതതോ സകാസാ സീലം അതിസയേന സേയ്യോതി സമ്ബന്ധോ, ‘‘നിദ്ധാരണേ ഛട്ഠീ സത്തമീസു പത്തേസു തദപവാദോ, യം യോഗോ’’തി പരേഹാഖ്യായതേ, തത്ഥ താവ നിദ്ധാരണമേവേത്ഥ നത്ഥി കുതോ ഛട്ഠീസത്തമീനം തത്ഥപ്പവത്തി, യതോ താസം ബാധനത്ഥമിദമാരബ്ഭതേതി ദസ്സയമാഹ-‘നാത്ര ജാത്യാദീഹി’ച്ചാദി, നഹിച്ചാദിനാ ജാത്യാദീഹി നിദ്ധാരണാഭാവം ദസ്സേതി, ജച്ചാദീനന്തി നിദ്ധാരണേ ഛട്ഠീ, കുതോ ന ഭവതിച്ചാഹ-‘ജച്ചാദിസമ്ബന്ധേനേ’ച്ചാദി, അതം ബ്യപദേസതോതി സീലത്താദിബ്യപദേസാഭാവതോ, പുന നിദ്ധാരണാഭാവേ ഹേത്വന്തരമാഹ-‘തുല്യാനഞ്ചേ’’ച്ചാദി. സാധുനിപുണേഹി യോഗേ പൂജായം ഗമ്മമാനായം സത്തമീ, തഥാ അസാധുയോഗേ, തഥാ പസിതഉസ്സുക്കേഹി യോഗേ തതിയാസത്തമിയോ, തഥാ ലോപന്തനക്ഖത്തസദ്ദാ ച തേന തേന വചനന്തരേന പാണിനിയേഹി വിഹിതാ, തം സബ്ബം തംതംകാരകവചനിച്ഛായമേവ സാധേതും ‘മാതരി സാധു’ ഇച്ചാദയോ ഉദാഹടാ കേസേസു പസിതോ പസത്തോ, അവബദ്ധോതി അത്ഥോ, കേസേഹി കരണഭൂതേഹി പസിതോ ഭവതി, കത്തുഭൂതേഹി വാ പസിതോ കതോതി അത്ഥോ, ഫുസ്സേനിന്ദുയുത്തേന ലക്ഖിതോ കാലോ സോയമിത്യഭേദേന സമ്ബന്ധാ ഫുസ്സേ, തേന കരണഭൂതേന.