൧൪൪. മനാ

കിം ബഹുലംവിധാനാ ‘വുദ്ധ്യഭാവോ’ [ഓത്ഥാഭാവോ (പഞ്ചികായം)] തി പാഠേന പയോജനം യേനേ തദത്ഥമേവ ‘‘സുമേധാദീനമവുദ്ധി ചേ’’തി ഗണപാഠോ കതോ, ഹേമസദ്ദേന ഹേമമയാനി ഗഹിതാന്യഭേദേനത്യാഹ- ‘ഹേമമയാനീ’തി, കപ്പന സദ്ദേന സീസാലങ്കാരജാലാനി ഗയ്ഹന്തി, താനിയേവ വാസസാനി പടാ തംസരിക്ഖതായ, സകത്ഥേപി യഥാഗമമ്ഭവന്തീതി സമ്ബന്ധോ, ബാണാദീസു അഭിധേയ്യേസു മനാദീസു ന പട്ഠീയന്തീതി യോജനാ, ബാണാദീസുതി ബാണ സദ്ദക്ഖയാദീസു, അഹസദ്ദസ്സ മനാദികാരിയാസമ്ഭവാ അഹസദ്ദോ മനാദീസു ന ദട്ഠബ്ബോ, രഹസീതി നിപാതത്താ ഇകാരസ്സ ച അസബ്ഭവാ രഹസദ്ദോ ച മനാദീസു ന ദട്ഠബ്ബോതി സജ്ഝാഹാരോ സമ്ബന്ധോ വേദിതബ്ബോ, ഇകാരസ്സ കച്ചായനേ സ്മിനോ കരീയമാനസ്സ ഇകാരാദേസസ്സ ച, രഹതിസദ്ദസ്സ നിപാതത്തം സഭാവതോ പകാസേതും ‘രഹസീത്യാദി’മാഹ, രഹോസദ്ദേതി ഏത്ഥ രഹസദ്ദോതി പാഠോ-വഗന്തബ്ബോ, തേനാതി യേന അഹസദ്ദസ്സ മനാദികാരിയാസമ്ഭവോ രഹസീതിച നിപാതോ, തേന, ഇഹമനാദീസു.