൮. സന്തുട്ഠിതാസുത്തം

൧൧൪. ‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ. കതമേ തയോ? അസന്തുട്ഠിതാ, അസമ്പജഞ്ഞം, മഹിച്ഛതാ. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ ധമ്മാ. ഇമേസം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തിണ്ണം ധമ്മാനം പഹാനായ തയോ ധമ്മാ ഭാവേതബ്ബാ. കതമേ തയോ? അസന്തുട്ഠിതായ പഹാനായ സന്തുട്ഠിതാ ഭാവേതബ്ബാ, അസമ്പജഞ്ഞസ്സ പഹാനായ സമ്പജഞ്ഞം ഭാവേതബ്ബം, മഹിച്ഛതായ പഹാനായ അപ്പിച്ഛതാ ഭാവേതബ്ബാ. ഇമേസം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തിണ്ണം ധമ്മാനം പഹാനായ ഇമേ തയോ ധമ്മാ ഭാവേതബ്ബാ’’തി. അട്ഠമം.