൭. കാമസുത്തം

൭. ‘‘യേഭുയ്യേന, ഭിക്ഖവേ, സത്താ കാമേസു ലളിതാ [പലാളിതാ (സീ.)]. അസിതബ്യാഭങ്ഗിം [അസിതബ്യാഭങ്ഗി ചേപി (?)], ഭിക്ഖവേ, കുലപുത്തോ ഓഹായ അഗാരസ്മാ അനഗാരിയം പബ്ബജിതോ ഹോതി, ‘സദ്ധാപബ്ബജിതോ കുലപുത്തോ’തി അലം വചനായ. തം കിസ്സ ഹേതു? ലബ്ഭാ [ലബ്ഭാ ഹി (സ്യാ.)], ഭിക്ഖവേ, യോബ്ബനേന കാമാ തേ ച ഖോ യാദിസാ വാ താദിസാ വാ. യേ ച, ഭിക്ഖവേ, ഹീനാ കാമാ യേ ച മജ്ഝിമാ കാമാ യേ ച പണീതാ കാമാ, സബ്ബേ കാമാ ‘കാമാ’ത്വേവ സങ്ഖം ഗച്ഛന്തി. സേയ്യഥാപി, ഭിക്ഖവേ, ദഹരോ കുമാരോ മന്ദോ ഉത്താനസേയ്യകോ ധാതിയാ പമാദമന്വായ കട്ഠം വാ കഠലം [കഥലം (ക.)] വാ മുഖേ ആഹരേയ്യ. തമേനം ധാതി സീഘം സീഘം [സീഘസീഘം (സീ.)] മനസി കരേയ്യ; സീഘം സീഘം മനസി കരിത്വാ സീഘം സീഘം ആഹരേയ്യ. നോ ചേ സക്കുണേയ്യ സീഘം സീഘം ആഹരിതും, വാമേന ഹത്ഥേന സീസം പരിഗ്ഗഹേത്വാ ദക്ഖിണേന ഹത്ഥേന വങ്കങ്ഗുലിം കരിത്വാ സലോഹിതമ്പി ആഹരേയ്യ. തം കിസ്സ ഹേതു? ‘അത്ഥേസാ, ഭിക്ഖവേ, കുമാരസ്സ വിഹേസാ; നേസാ നത്ഥീ’തി വദാമി. കരണീയഞ്ച ഖോ ഏതം [ഏവം (ക.)], ഭിക്ഖവേ, ധാതിയാ അത്ഥകാമായ ഹിതേസിനിയാ അനുകമ്പികായ, അനുകമ്പം ഉപാദായ. യതോ ച ഖോ, ഭിക്ഖവേ, സോ കുമാരോ വുദ്ധോ ഹോതി അലംപഞ്ഞോ, അനപേക്ഖാ ദാനി [അനപേക്ഖാ പന (സീ. സ്യാ. കം.)], ഭിക്ഖവേ, ധാതി തസ്മിം കുമാരേ ഹോതി – ‘അത്തഗുത്തോ ദാനി കുമാരോ നാലം പമാദായാ’തി.

‘‘ഏവമേവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, യാവകീവഞ്ച ഭിക്ഖുനോ സദ്ധായ അകതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, ഹിരിയാ അകതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, ഓത്തപ്പേന അകതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, വീരിയേന അകതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, പഞ്ഞായ അകതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, അനുരക്ഖിതബ്ബോ താവ മേ സോ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു ഹോതി. യതോ ച ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖുനോ സദ്ധായ കതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, ഹിരിയാ കതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, ഓത്തപ്പേന കതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, വീരിയേന കതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, പഞ്ഞായ കതം ഹോതി കുസലേസു ധമ്മേസു, അനപേക്ഖോ ദാനാഹം, ഭിക്ഖവേ [പനാഹം (സീ. സ്യാ. കം.)], തസ്മിം ഭിക്ഖുസ്മിം ഹോമി – ‘അത്തഗുത്തോ ദാനി ഭിക്ഖു നാലം പമാദായാ’’’തി. സത്തമം.