൧. സതിപട്ഠാനസുത്തം

൨൭൪. ‘‘രാഗസ്സ, ഭിക്ഖവേ, അഭിഞ്ഞായ ചത്താരോ ധമ്മാ ഭാവേതബ്ബാ. കതമേ ചത്താരോ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കായേ കായാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം; വേദനാസു…പേ… ചിത്തേ…പേ… ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. രാഗസ്സ, ഭിക്ഖവേ, അഭിഞ്ഞായ ഇമേ ചത്താരോ ധമ്മാ ഭാവേതബ്ബാ’’തി. പഠമം.