൧. ആപായികസുത്തം

൧൧൪. ‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ, ആപായികാ നേരയികാ ഇദമപ്പഹായ. കതമേ തയോ? യോ ച അബ്രഹ്മചാരീ ബ്രഹ്മചാരിപടിഞ്ഞോ, യോ ച സുദ്ധം ബ്രഹ്മചരിയം ചരന്തം അമൂലകേന [അഭൂതേന (ക.)] അബ്രഹ്മചരിയേന അനുദ്ധംസേതി, യോ ചായം ഏവംവാദീ ഏവംദിട്ഠി – ‘നത്ഥി കാമേസു ദോസോ’തി, സോ തായ കാമേസു പാതബ്യതം ആപജ്ജതി. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ ആപായികാ നേരയികാ ഇദമപ്പഹായാ’’തി. പഠമം.