൩. സരദസുത്തം

൯൫. ‘‘സേയ്യഥാപി, ഭിക്ഖവേ, സരദസമയേ വിദ്ധേ വിഗതവലാഹകേ ദേവേ ആദിച്ചോ നഭം അബ്ഭുസ്സക്കമാനോ [അബ്ഭുസ്സുക്കമാനോ (സീ. പീ.)] സബ്ബം ആകാസഗതം തമഗതം അഭിവിഹച്ച ഭാസതേ ച തപതേ ച വിരോചതി ച.

‘‘ഏവമേവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, യതോ അരിയസാവകസ്സ വിരജം വീതമലം ധമ്മചക്ഖും ഉപ്പജ്ജതി [ഉദപാദി (സബ്ബത്ഥ)], സഹ ദസ്സനുപ്പാദാ, ഭിക്ഖവേ, അരിയസാവകസ്സ തീണി സംയോജനാനി പഹീയന്തി – സക്കായദിട്ഠി, വിചികിച്ഛാ, സീലബ്ബതപരാമാസോ.

‘‘അഥാപരം ദ്വീഹി ധമ്മേഹി നിയ്യാതി അഭിജ്ഝായ ച ബ്യാപാദേന ച. സോ വിവിച്ചേവ കാമേഹി വിവിച്ച അകുസലേഹി ധമ്മേഹി സവിതക്കം സവിചാരം വിവേകജം പീതിസുഖം പഠമം ഝാനം ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരതി. തസ്മിം ചേ, ഭിക്ഖവേ, സമയേ അരിയസാവകോ കാലം കരേയ്യ, നത്ഥി തം [തസ്സ (ക.)] സംയോജനം യേന സംയോജനേന സംയുത്തോ അരിയസാവകോ പുന ഇമം [പുനയിമം (സ്യാ. കം. ക.)] ലോകം ആഗച്ഛേയ്യാ’’തി. തതിയം.