൨. ദുതിയദ്വേബ്രാഹ്മണസുത്തം

൫൩. അഥ ഖോ ദ്വേ ബ്രാഹ്മണാ ജിണ്ണാ വുദ്ധാ മഹല്ലകാ അദ്ധഗതാ വയോഅനുപ്പത്താ വീസവസ്സസതികാ ജാതിയാ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമിംസു; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദിംസു. ഏകമന്തം നിസിന്നാ ഖോ തേ ബ്രാഹ്മണാ ഭഗവന്തം ഏതദവോചും – ‘‘മയമസ്സു, ഭോ ഗോതമ, ബ്രാഹ്മണാ ജിണ്ണാ വുദ്ധാ മഹല്ലകാ അദ്ധഗതാ വയോഅനുപ്പത്താ വീസവസ്സസതികാ ജാതിയാ; തേ ചമ്ഹാ അകതകല്യാണാ അകതകുസലാ അകതഭീരുത്താണാ. ഓവദതു നോ ഭവം ഗോതമോ, അനുസാസതു നോ ഭവം ഗോതമോ യം അമ്ഹാകം അസ്സ ദീഘരത്തം ഹിതായ സുഖായാ’’തി.

‘‘തഗ്ഘ തുമ്ഹേ, ബ്രാഹ്മണാ, ജിണ്ണാ വുദ്ധാ മഹല്ലകാ അദ്ധഗതാ വയോഅനുപ്പത്താ വീസവസ്സസതികാ ജാതിയാ; തേ ചത്ഥ അകതകല്യാണാ അകതകുസലാ അകതഭീരുത്താണാ. ആദിത്തോ ഖോ അയം, ബ്രാഹ്മണാ, ലോകോ ജരായ ബ്യാധിനാ മരണേന. ഏവം ആദിത്തേ ഖോ, ബ്രാഹ്മണാ, ലോകേ ജരായ ബ്യാധിനാ മരണേന, യോ ഇധ കായേന സംയമോ വാചായ സംയമോ മനസാ സംയമോ, തം തസ്സ പേതസ്സ താണഞ്ച ലേണഞ്ച ദീപഞ്ച സരണഞ്ച പരായണഞ്ചാ’’തി.

‘‘ആദിത്തസ്മിം അഗാരസ്മിം, യം നീഹരതി ഭാജനം;

തം തസ്സ ഹോതി അത്ഥായ, നോ ച യം തത്ഥ ഡയ്ഹതി.

‘‘ഏവം ആദിത്തോ ഖോ [ഏവം ആദീവിതോ (സീ. പീ.), ഏവം ആദിത്തകോ (സ്യാ. കം.) സം. നി. ൧.൪൧] ലോകോ, ജരായ മരണേന ച;

നീഹരേഥേവ ദാനേന, ദിന്നം ഹോതി സുനീഹതം [സുനിബ്ഭതം (ക.)].

‘‘യോധ കായേന സംയമോ, വാചായ ഉദ ചേതസാ;

തം തസ്സ പേതസ്സ സുഖായ ഹോതി,

യം ജീവമാനോ പകരോതി പുഞ്ഞ’’ന്തി. ദുതിയം;