൫. ഉപഞ്ഞാതസുത്തം

൫. ‘‘ദ്വിന്നാഹം, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാനം ഉപഞ്ഞാസിം – യാ ച അസന്തുട്ഠിതാ കുസലേസു ധമ്മേസു, യാ ച അപ്പടിവാനിതാ പധാനസ്മിം. അപ്പടിവാനീ സുദാഹം, ഭിക്ഖവേ, പദഹാമി – ‘കാമം തചോ ച ന്ഹാരു [നഹാരു (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] ച അട്ഠി ച അവസിസ്സതു, സരീരേ ഉപസുസ്സതു മംസലോഹിതം, യം തം പുരിസഥാമേന പുരിസവീരിയേന പുരിസപരക്കമേന പത്തബ്ബം ന തം അപാപുണിത്വാ വീരിയസ്സ സണ്ഠാനം ഭവിസ്സതീ’തി. തസ്സ മയ്ഹം, ഭിക്ഖവേ, അപ്പമാദാധിഗതാ സമ്ബോധി, അപ്പമാദാധിഗതോ അനുത്തരോ യോഗക്ഖേമോ. തുമ്ഹേ ചേപി, ഭിക്ഖവേ, അപ്പടിവാനം പദഹേയ്യാഥ – ‘കാമം തചോ ച ന്ഹാരു ച അട്ഠി ച അവസിസ്സതു, സരീരേ ഉപസുസ്സതു മംസലോഹിതം, യം തം പുരിസഥാമേന പുരിസവീരിയേന പുരിസപരക്കമേന പത്തബ്ബം ന തം അപാപുണിത്വാ വീരിയസ്സ സണ്ഠാനം ഭവിസ്സതീ’തി, തുമ്ഹേപി, ഭിക്ഖവേ, നചിരസ്സേവ – യസ്സത്ഥായ കുലപുത്താ സമ്മദേവ അഗാരസ്മാ അനഗാരിയം പബ്ബജന്തി തദനുത്തരം – ബ്രഹ്മചരിയപരിയോസാനം ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സയം അഭിഞ്ഞാ സച്ഛികത്വാ ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരിസ്സഥ. തസ്മാതിഹ, ഭിക്ഖവേ, ഏവം സിക്ഖിതബ്ബം – ‘അപ്പടിവാനം പദഹിസ്സാമ. കാമം തചോ ച ന്ഹാരു ച അട്ഠി ച അവസിസ്സതു, സരീരേ ഉപസുസ്സതു മംസലോഹിതം, യം തം പുരിസഥാമേന പുരിസവീരിയേന പുരിസപരക്കമേന പത്തബ്ബം ന തം അപാപുണിത്വാ വീരിയസ്സ സണ്ഠാനം ഭവിസ്സതീ’തി. ഏവഞ്ഹി വോ, ഭിക്ഖവേ, സിക്ഖിതബ്ബ’’ന്തി. പഞ്ചമം.