൪. അതപനീയസുത്തം

൪. ‘‘ദ്വേമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ അതപനീയാ. കതമേ ദ്വേ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഏകച്ചസ്സ കായസുചരിതം കതം ഹോതി, അകതം ഹോതി കായദുച്ചരിതം; വചീസുചരിതം കതം ഹോതി, അകതം ഹോതി വചീദുച്ചരിതം; മനോസുചരിതം കതം ഹോതി, അകതം ഹോതി മനോദുച്ചരിതം. സോ ‘കായസുചരിതം മേ കത’ന്തി ന തപ്പതി, ‘അകതം മേ കായദുച്ചരിത’ന്തി ന തപ്പതി; ‘വചീസുചരിതം മേ കത’ന്തി ന തപ്പതി, ‘അകതം മേ വചീദുച്ചരിത’ന്തി ന തപ്പതി; ‘മനോസുചരിതം മേ കത’ന്തി ന തപ്പതി, ‘അകതം മേ മനോദുച്ചരിത’ന്തി ന തപ്പതി. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദ്വേ ധമ്മാ അതപനീയാ’’തി. ചതുത്ഥം.