൩. തപനീയസുത്തം

൩. ‘‘ദ്വേമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ തപനീയാ. കതമേ ദ്വേ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഏകച്ചസ്സ കായദുച്ചരിതം കതം ഹോതി, അകതം ഹോതി കായസുചരിതം; വചീദുച്ചരിതം കതം ഹോതി; അകതം ഹോതി വചീസുചരിതം; മനോദുച്ചരിതം കതം ഹോതി, അകതം ഹോതി മനോസുചരിതം. സോ ‘കായദുച്ചരിതം മേ കത’ന്തി തപ്പതി, ‘അകതം മേ കായസുചരിത’ന്തി തപ്പതി; ‘വചീദുച്ചരിതം മേ കത’ന്തി തപ്പതി, ‘അകതം മേ വചീസുചരിത’ന്തി തപ്പതി; ‘മനോദുച്ചരിതം മേ കത’ന്തി തപ്പതി, ‘അകതം മേ മനോസുചരിത’ന്തി തപ്പതി. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദ്വേ ധമ്മാ തപനീയാ’’തി. തതിയം.