೩. ಅನಿಚ್ಚಸುತ್ತಂ

೧೭೨. ಸಾವತ್ಥಿನಿದಾನಂ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಆಯಸ್ಮಾ ರಾಧೋ ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘‘ಅನಿಚ್ಚಂ, ಅನಿಚ್ಚ’ನ್ತಿ, ಭನ್ತೇ, ವುಚ್ಚತಿ. ಕತಮಂ ನು ಖೋ, ಭನ್ತೇ, ಅನಿಚ್ಚ’’ನ್ತಿ? ‘‘ರೂಪಂ ಖೋ, ರಾಧ, ಅನಿಚ್ಚಂ, ವೇದನಾ ಅನಿಚ್ಚಾ, ಸಞ್ಞಾ ಅನಿಚ್ಚಾ, ಸಙ್ಖಾರಾ ಅನಿಚ್ಚಾ, ವಿಞ್ಞಾಣಂ ಅನಿಚ್ಚಂ. ಏವಂ ಪಸ್ಸಂ…ಪೇ… ನಾಪರಂ ಇತ್ಥತ್ತಾಯಾತಿ ಪಜಾನಾತೀ’’ತಿ. ತತಿಯಂ.