೧೨. ದುತಿಯಸಿಙ್ಗಾಲಸುತ್ತಂ

೨೩೪. ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ವಿಹರತಿ…ಪೇ… ‘‘ಅಸ್ಸುತ್ಥ ನೋ ತುಮ್ಹೇ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ರತ್ತಿಯಾ ಪಚ್ಚೂಸಸಮಯಂ ಜರಸಿಙ್ಗಾಲಸ್ಸ ವಸ್ಸಮಾನಸ್ಸಾ’’ತಿ? ‘‘ಏವಂ, ಭನ್ತೇ’’. ‘‘ಸಿಯಾ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ತಸ್ಮಿಂ ಜರಸಿಙ್ಗಾಲೇ ಯಾ ಕಾಚಿ ಕತಞ್ಞುತಾ ಕತವೇದಿತಾ, ನ ತ್ವೇವ ಇಧೇಕಚ್ಚೇ ಸಕ್ಯಪುತ್ತಿಯಪಟಿಞ್ಞೇ ಸಿಯಾ ಯಾ ಕಾಚಿ ಕತಞ್ಞುತಾ ಕತವೇದಿತಾ. ತಸ್ಮಾತಿಹ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಏವಂ ಸಿಕ್ಖಿತಬ್ಬಂ – ‘ಕತಞ್ಞುನೋ ಭವಿಸ್ಸಾಮ ಕತವೇದಿನೋ; ನ ಚ ನೋ [ನ ಚ ನೋತಿ ಇದಂ ಸೀ. ಪೀ. ಪೋತ್ಥಕೇಸು ನತ್ಥಿ] ಅಮ್ಹೇಸು ಅಪ್ಪಕಮ್ಪಿ ಕತಂ ನಸ್ಸಿಸ್ಸತೀ’ತಿ [ಮಾ ನಸ್ಸಿಸ್ಸತೀತಿ (ಸೀ. ಪೀ.), ವಿನಸ್ಸಿಸ್ಸತೀತಿ (ಸ್ಯಾ. ಕಂ.)]. ಏವಞ್ಹಿ ವೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಿಕ್ಖಿತಬ್ಬ’’ನ್ತಿ. ದ್ವಾದಸಮಂ.

ಓಪಮ್ಮಸಂಯುತ್ತಂ ಸಮತ್ತಂ.