೬. ಸಾಸಪಸುತ್ತಂ

೧೨೯. ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ವಿಹರತಿ. ಅಥ ಖೋ ಅಞ್ಞತರೋ ಭಿಕ್ಖು ಯೇನ ಭಗವಾ…ಪೇ… ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಸೋ ಭಿಕ್ಖು ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘ಕೀವದೀಘೋ, ನು ಖೋ, ಭನ್ತೇ, ಕಪ್ಪೋ’’ತಿ? ‘‘ದೀಘೋ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖು, ಕಪ್ಪೋ. ಸೋ ನ ಸುಕರೋ ಸಙ್ಖಾತುಂ ಏತ್ತಕಾನಿ ವಸ್ಸಾನಿ ಇತಿ ವಾ…ಪೇ… ಏತ್ತಕಾನಿ ವಸ್ಸಸತಸಹಸ್ಸಾನಿ ಇತಿ ವಾ’’ತಿ.

‘‘ಸಕ್ಕಾ ಪನ, ಭನ್ತೇ, ಉಪಮಂ ಕಾತು’’ನ್ತಿ? ‘‘ಸಕ್ಕಾ, ಭಿಕ್ಖೂ’’ತಿ ಭಗವಾ ಅವೋಚ. ‘‘ಸೇಯ್ಯಥಾಪಿ, ಭಿಕ್ಖು, ಆಯಸಂ ನಗರಂ ಯೋಜನಂ ಆಯಾಮೇನ ಯೋಜನಂ ವಿತ್ಥಾರೇನ ಯೋಜನಂ ಉಬ್ಬೇಧೇನ, ಪುಣ್ಣಂ ಸಾಸಪಾನಂ ಗುಳಿಕಾಬದ್ಧಂ [ಚೂಳಿಕಾಬದ್ಧಂ (ಸೀ. ಪೀ.)]. ತತೋ ಪುರಿಸೋ ವಸ್ಸಸತಸ್ಸ ವಸ್ಸಸತಸ್ಸ ಅಚ್ಚಯೇನ ಏಕಮೇಕಂ ಸಾಸಪಂ ಉದ್ಧರೇಯ್ಯ. ಖಿಪ್ಪತರಂ ಖೋ ಸೋ, ಭಿಕ್ಖು ಮಹಾಸಾಸಪರಾಸಿ ಇಮಿನಾ ಉಪಕ್ಕಮೇನ ಪರಿಕ್ಖಯಂ ಪರಿಯಾದಾನಂ ಗಚ್ಛೇಯ್ಯ, ನ ತ್ವೇವ ಕಪ್ಪೋ. ಏವಂ ದೀಘೋ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖು, ಕಪ್ಪೋ. ಏವಂ ದೀಘಾನಂ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖು, ಕಪ್ಪಾನಂ ನೇಕೋ ಕಪ್ಪೋ ಸಂಸಿತೋ, ನೇಕಂ ಕಪ್ಪಸತಂ ಸಂಸಿತಂ, ನೇಕಂ ಕಪ್ಪಸಹಸ್ಸಂ ಸಂಸಿತಂ, ನೇಕಂ ಕಪ್ಪಸತಸಹಸ್ಸಂ ಸಂಸಿತಂ. ತಂ ಕಿಸ್ಸ ಹೇತು? ಅನಮತಗ್ಗೋಯಂ, ಭಿಕ್ಖು, ಸಂಸಾರೋ …ಪೇ… ಅಲಂ ವಿಮುಚ್ಚಿತು’’ನ್ತಿ. ಛಟ್ಠಂ.