೭. ನದುಬ್ಭಿಯಸುತ್ತಂ

೨೫೩. ಸಾವತ್ಥಿಯಂ. ‘‘ಭೂತಪುಬ್ಬಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಕ್ಕಸ್ಸ ದೇವಾನಮಿನ್ದಸ್ಸ ರಹೋಗತಸ್ಸ ಪಟಿಸಲ್ಲೀನಸ್ಸ ಏವಂ ಚೇತಸೋ ಪರಿವಿತಕ್ಕೋ ಉದಪಾದಿ – ‘ಯೋಪಿ ಮೇ ಅಸ್ಸ ಸುಪಚ್ಚತ್ಥಿಕೋ ತಸ್ಸಪಾಹಂ ನ ದುಬ್ಭೇಯ್ಯ’ನ್ತಿ. ಅಥ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ವೇಪಚಿತ್ತಿ ಅಸುರಿನ್ದೋ ಸಕ್ಕಸ್ಸ ದೇವಾನಮಿನ್ದಸ್ಸ ಚೇತಸಾ ಚೇತೋಪರಿವಿತಕ್ಕಮಞ್ಞಾಯ ಯೇನ ಸಕ್ಕೋ ದೇವಾನಮಿನ್ದೋ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ. ಅದ್ದಸಾ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಕ್ಕೋ ದೇವಾನಮಿನ್ದೋ ವೇಪಚಿತ್ತಿಂ ಅಸುರಿನ್ದಂ ದೂರತೋವ ಆಗಚ್ಛನ್ತಂ. ದಿಸ್ವಾನ ವೇಪಚಿತ್ತಿಂ ಅಸುರಿನ್ದಂ ಏತದವೋಚ – ‘ತಿಟ್ಠ, ವೇಪಚಿತ್ತಿ, ಗಹಿತೋಸೀ’’’ತಿ.

‘‘ಯದೇವ ತೇ, ಮಾರಿಸ, ಪುಬ್ಬೇ ಚಿತ್ತಂ, ತದೇವ ತ್ವಂ ಮಾ ಪಜಹಾಸೀ’’ತಿ [ತದೇವ ತ್ವಂ ಮಾರಿಸ ಪಹಾಸೀತಿ (ಸೀ. ಸ್ಯಾ. ಕಂ.)].

‘‘ಸಪಸ್ಸು ಚ ಮೇ, ವೇಪಚಿತ್ತಿ, ಅದುಬ್ಭಾಯಾ’’ತಿ [ಅದ್ರುಬ್ಭಾಯ (ಕ.)].

‘‘ಯಂ ಮುಸಾ ಭಣತೋ ಪಾಪಂ, ಯಂ ಪಾಪಂ ಅರಿಯೂಪವಾದಿನೋ;

ಮಿತ್ತದ್ದುನೋ ಚ ಯಂ ಪಾಪಂ, ಯಂ ಪಾಪಂ ಅಕತಞ್ಞುನೋ;

ತಮೇವ ಪಾಪಂ ಫುಸತು [ಫುಸತಿ (ಸೀ. ಪೀ.)], ಯೋ ತೇ ದುಬ್ಭೇ ಸುಜಮ್ಪತೀ’’ತಿ.