೩. ಧಮ್ಮದಿನ್ನಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೧೦೪೯. ತತಿಯೇ ಧಮ್ಮದಿನ್ನೋತಿ ಸತ್ತಸು ಜನೇಸು ಏಕೋ. ಬುದ್ಧಕಾಲಸ್ಮಿಞ್ಹಿ ಧಮ್ಮದಿನ್ನೋ ಉಪಾಸಕೋ, ವಿಸಾಖೋ ಉಪಾಸಕೋ, ಉಗ್ಗೋ ಗಹಪತಿ, ಚಿತ್ತೋ ಗಹಪತಿ, ಹತ್ಥಕೋ ಆಳವಕೋ, ಚೂಳಅನಾಥಪಿಣ್ಡಿಕೋ, ಮಹಾಅನಾಥಪಿಣ್ಡಿಕೋತಿ ಇಮೇ ಸತ್ತ ಜನಾ ಪಞ್ಚಸತಉಪಾಸಕಪರಿವಾರಾ ಅಹೇಸುಂ. ಏತೇಸು ಏಸ ಅಞ್ಞತರೋ.

ಗಮ್ಭೀರಾತಿ ಧಮ್ಮಗಮ್ಭೀರಾ ಸಲ್ಲಸುತ್ತಾದಯೋ. ಗಮ್ಭೀರತ್ಥಾತಿ ಅತ್ಥಗಮ್ಭೀರಾ ಚೇತನಾಸುತ್ತನ್ತಾದಯೋ. ಲೋಕುತ್ತರಾತಿ ಲೋಕುತ್ತರತ್ಥದೀಪಕಾ ಅಸಙ್ಖತಸಂಯುತ್ತಾದಯೋ. ಸುಞ್ಞತಪ್ಪಟಿಸಂಯುತ್ತಾತಿ ಸತ್ತಸುಞ್ಞತಾದೀಪಕಾ ಖಜ್ಜನಿಕಸುತ್ತನ್ತಾದಯೋ. ಉಪಸಮ್ಪಜ್ಜ ವಿಹರಿಸ್ಸಾಮಾತಿ ಪಟಿಲಭಿತ್ವಾ ವಿಹರಿಸ್ಸಾಮ. ಏವಞ್ಹಿ ವೋ, ಧಮ್ಮದಿನ್ನ, ಸಿಕ್ಖಿತಬ್ಬನ್ತಿ ಏವಂ ತುಮ್ಹೇಹಿ ಚನ್ದೋಪಮಪಟಿಪದಂ ರಥವಿನೀತಪಟಿಪದಂ ಮೋನೇಯ್ಯಪಟಿಪದಂ ಮಹಾಅರಿಯವಂಸಪಟಿಪದಂ ಪೂರೇನ್ತೇಹಿ ಸಿಕ್ಖಿತಬ್ಬಂ. ಇತಿ ಸತ್ಥಾ ಇಮೇಸಂ ಉಪಾಸಕಾನಂ ಅಸಯ್ಹಭಾರಂ ಆರೋಪೇಸಿ. ಕಸ್ಮಾ? ಏತೇ ಕಿರ ನ ಅತ್ತನೋ ಭೂಮಿಯಂ ಠತ್ವಾ ಓವಾದಂ ಯಾಚಿಂಸು, ಅವಿಸೇಸೇನ ಪನ ಸಬ್ಬಭಾರಂ ಉಕ್ಖಿಪಿತುಂ ಸಮತ್ಥಾ ವಿಯ ‘‘ಓವದತು ನೋ, ಭನ್ತೇ, ಭಗವಾ’’ತಿ ಯಾಚಿಂಸು. ತೇನ ತೇಸಂ ಸತ್ಥಾ ಅಸಯ್ಹಭಾರಂ ಆರೋಪೇನ್ತೋ ಏವಮಾಹ. ನ ಖೋ ನೇತನ್ತಿ ನ ಖೋ ಏತಂ. ನಕಾರೋ ಪನೇತ್ಥ ಬ್ಯಞ್ಜನಸನ್ಧಿಮತ್ತಮೇವಾತಿ ವೇದಿತಬ್ಬೋ. ತಸ್ಮಾತಿ ಯಸ್ಮಾ ಇದಾನಿ ಅತ್ತನೋ ಭೂಮಿಯಂ ಠತ್ವಾ ಓವಾದಂ ಯಾಚಥ, ತಸ್ಮಾ.