೧೬. ವಿಮಲತ್ಥೇರಗಾಥಾವಣ್ಣನಾ

ಪಾಪಮಿತ್ತೇತಿ ಆಯಸ್ಮತೋ ವಿಮಲತ್ಥೇರಸ್ಸ ಗಾಥಾ. ಕಾ ಉಪ್ಪತ್ತಿ? ಅಯಮ್ಪಿ ಪುರಿಮಬುದ್ಧೇಸು ಕತಾಧಿಕಾರೋ ತತ್ಥ ತತ್ಥ ಭವೇ ವಿವಟ್ಟೂಪನಿಸ್ಸಯಂ ಪುಞ್ಞಂ ಉಪಚಿನನ್ತೋ ಪದುಮುತ್ತರಸ್ಸ ಭಗವತೋ ಕಾಲೇ ಕುಲಗೇಹೇ ನಿಬ್ಬತ್ತಿತ್ವಾ ವಿಞ್ಞುತಂ ಪತ್ತೋ ಸತ್ಥರಿ ಪರಿನಿಬ್ಬುತೇ ಸಾಧುಕೀಳನದಿವಸೇಸು ವೀತಿವತ್ತೇಸು ಸತ್ಥು ಸರೀರಂ ಗಹೇತ್ವಾ ಉಪಾಸಕೇಸು ಝಾಪನಟ್ಠಾನಂ ಗಚ್ಛನ್ತೇಸು ಸತ್ಥು ಗುಣೇ ಆವಜ್ಜಿತ್ವಾ ಪಸನ್ನಮಾನಸೋ ಸುಮನಪುಪ್ಫೇಹಿ ಪೂಜಮಕಾಸಿ. ಸೋ ತೇನ ಪುಞ್ಞಕಮ್ಮೇನ ದೇವಮನುಸ್ಸೇಸು ಸಂಸರನ್ತೋ ಇಮಸ್ಮಿಂ ಬುದ್ಧುಪ್ಪಾದೇ ಬಾರಾಣಸಿಯಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲೇ ನಿಬ್ಬತ್ತಿತ್ವಾ ವಿಮಲೋತಿ ಲದ್ಧನಾಮೋ ವಯಪ್ಪತ್ತೋ ಸೋಮಮಿತ್ತತ್ಥೇರಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಸಾಸನೇ ಪಬ್ಬಜಿತ್ವಾ ತೇನೇವ ಉಸ್ಸಾಹಿತೋ ವಿಪಸ್ಸನಂ ಪಟ್ಠಪೇತ್ವಾ ನಚಿರಸ್ಸೇವ ಅರಹತ್ತಂ ಪಾಪುಣಿ. ತೇನ ವುತ್ತಂ ಅಪದಾನೇ (ಅಪ. ಥೇರ ೨.೪೬.೫೮-೬೨) –

‘‘ನೀಹರನ್ತೇ ಸರೀರಮ್ಹಿ, ವಜ್ಜಮಾನಾಸು ಭೇರಿಸು;

ಪಸನ್ನಚಿತ್ತೋ ಸುಮನೋ, ಪಟ್ಟಿಪುಪ್ಫಮಪೂಜಯಿಂ.

‘‘ಸತಸಹಸ್ಸಿತೋ ಕಪ್ಪೇ, ಯಂ ಪುಪ್ಫಮಭಿಪೂಜಯಿಂ;

ದುಗ್ಗತಿಂ ನಾಭಿಜಾನಾಮಿ, ದೇಹಪೂಜಾಯಿದಂ ಫಲಂ.

‘‘ಕಿಲೇಸಾ ಝಾಪಿತಾ ಮಯ್ಹಂ…ಪೇ… ಕತಂ ಬುದ್ಧಸ್ಸ ಸಾಸನ’’ನ್ತಿ.

ಅರಹತ್ತಂ ಪನ ಪತ್ವಾ ಅತ್ತನೋ ಸಹಾಯಸ್ಸ ಭಿಕ್ಖುಸ್ಸ ಓವಾದಂ ದೇನ್ತೋ –

೨೬೪. ‘‘ಪಾಪಮಿತ್ತೇ ವಿವಜ್ಜೇತ್ವಾ, ಭಜೇಯ್ಯುತ್ತಮಪುಗ್ಗಲಂ;

ಓವಾದೇ ಚಸ್ಸ ತಿಟ್ಠೇಯ್ಯ, ಪತ್ಥೇನ್ತೋ ಅಚಲಂ ಸುಖಂ.

೨೬೫. ‘‘ಪರಿತ್ತಂ ದಾರುಮಾರುಯ್ಹ, ಯಥಾ ಸೀದೇ ಮಹಣ್ಣವೇ;

ಏವಂ ಕುಸೀತಮಾಗಮ್ಮ, ಸಾಧುಜೀವೀಪಿ ಸೀದತಿ;

ತಸ್ಮಾ ತಂ ಪರಿವಜ್ಜೇಯ್ಯ, ಕುಸೀತಂ ಹೀನವೀರಿಯಂ.

೨೬೬. ‘‘ಪವಿವಿತ್ತೇಹಿ ಅರಿಯೇಹಿ, ಪಹಿತತ್ತೇಹಿ ಝಾಯಿಭಿ;

ನಿಚ್ಚಂ ಆರದ್ಧವೀರಿಯೇಹಿ, ಪಣ್ಡಿತೇಹಿ ಸಹಾವಸೇ’’ತಿ. –

ತಿಸ್ಸೋ ಗಾಥಾ ಅಭಾಸಿ.

ತತ್ಥ ಪಾಪಮಿತ್ತೇತಿ ಅಕಲ್ಯಾಣಮಿತ್ತೇ ಅಸಪ್ಪುರಿಸೇ ಹೀನವೀರಿಯೇ. ವಿವಜ್ಜೇತ್ವಾತಿ ತಂ ಅಭಜನವಸೇನ ದೂರತೋ ವಜ್ಜೇತ್ವಾ. ಭಜೇಯ್ಯುತ್ತಮಪುಗ್ಗಲನ್ತಿ ಸಪ್ಪುರಿಸಂ ಪಣ್ಡಿತಂ ಕಲ್ಯಾಣಮಿತ್ತಂ ಓವಾದಾನುಸಾಸನೀಗಹಣವಸೇನ ಸೇವೇಯ್ಯ. ಓವಾದೇ ಚಸ್ಸ ತಿಟ್ಠೇಯ್ಯಾತಿ ಅಸ್ಸ ಕಲ್ಯಾಣಮಿತ್ತಸ್ಸ ಓವಾದೇ ಅನುಸಿಟ್ಠಿಯಂ ಯಥಾನುಸಿಟ್ಠಂ ಪಟಿಪಜ್ಜನವಸೇನ ತಿಟ್ಠೇಯ್ಯ. ಪತ್ಥೇನ್ತೋತಿ ಆಕಙ್ಖನ್ತೋ. ಅಚಲಂ ಸುಖನ್ತಿ ನಿಬ್ಬಾನಸುಖಂ ಫಲಸುಖಞ್ಚ. ತಮ್ಪಿ ಹಿ ಅಕುಪ್ಪಭಾವತೋ ‘‘ಅಚಲ’’ನ್ತಿ ವುಚ್ಚತಿ. ಸೇಸಂ ವುತ್ತತ್ಥಮೇವ.

ವಿಮಲತ್ಥೇರಗಾಥಾವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.

ತಿಕನಿಪಾತವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.

ಪಠಮೋ ಭಾಗೋ ನಿಟ್ಠಿತೋ.