೧೫. ಹಾರಿತತ್ಥೇರಗಾಥಾವಣ್ಣನಾ

ಯೋ ಪುಬ್ಬೇ ಕರಣೀಯಾನೀತಿ ಆಯಸ್ಮತೋ ಹಾರಿತತ್ಥೇರಸ್ಸ ಗಾಥಾ. ಕಾ ಉಪ್ಪತ್ತಿ? ಅಯಮ್ಪಿ ಪದುಮುತ್ತರಸ್ಸ ಭಗವತೋ ಕಾಲೇ ಕುಲಗೇಹೇ ನಿಬ್ಬತ್ತಿತ್ವಾ ವಿಞ್ಞುತಂ ಪತ್ತೋ ಸತ್ಥರಿ ಪರಿನಿಬ್ಬುತೇ ತಸ್ಸ ಚಿತಕಪೂಜಾಯ ಕಯಿರಮಾನಾಯ ಗನ್ಧೇನ ಪೂಜಂ ಅಕಾಸಿ. ಸೋ ತೇನ ಪುಞ್ಞಕಮ್ಮೇನ ದೇವಮನುಸ್ಸೇಸು ಸಂಸರನ್ತೋ ಇಮಸ್ಮಿಂ ಬುದ್ಧುಪ್ಪಾದೇ ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲೇ ನಿಬ್ಬತ್ತಿತ್ವಾ ಹಾರಿತೋತಿ ಲದ್ಧನಾಮೋ ವಯಪ್ಪತ್ತೋ ಜಾತಿಮಾನಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಅಞ್ಞೇ ವಸಲವಾದೇನ ಸಮುದಾಚರತಿ. ಸೋ ಭಿಕ್ಖೂನಂ ಸನ್ತಿಕಂ ಗನ್ತ್ವಾ ಧಮ್ಮಂ ಸುತ್ವಾ ಪಟಿಲದ್ಧಸದ್ಧೋ ಪಬ್ಬಜಿತೋಪಿ ಚಿರಪರಿಚಿತತ್ತಾ ವಸಲಸಮುದಾಚಾರಂ ನ ವಿಸ್ಸಜ್ಜಿ. ಅಥೇಕದಿವಸಂ ಸತ್ಥು ಸನ್ತಿಕೇ ಧಮ್ಮಂ ಸುತ್ವಾ ಸಞ್ಜಾತಸಂವೇಗೋ ವಿಪಸ್ಸನಂ ಪಟ್ಠಪೇತ್ವಾ ಅತ್ತನೋ ಚಿತ್ತಪ್ಪವತ್ತಿಂ ಉಪಪರಿಕ್ಖನ್ತೋ ಮಾನುದ್ಧಚ್ಚವಿಗ್ಗಹಿತತಂ ದಿಸ್ವಾ ತಂ ಪಹಾಯ ವಿಪಸ್ಸನಂ ಉಸ್ಸುಕ್ಕಾಪೇತ್ವಾ ಅರಹತ್ತಂ ಪಾಪುಣಿ. ತೇನ ವುತ್ತಂ ಅಪದಾನೇ (ಅಪ. ಥೇರ ೨.೪೬.೬೩-೬೭) –

‘‘ಚಿತಾಸು ಕುರುಮಾನಾಸು, ನಾನಾಗನ್ಧೇ ಸಮಾಹಟೇ;

ಪಸನ್ನಚಿತ್ತೋ ಸುಮನೋ, ಗನ್ಧಮುಟ್ಠಿಮಪೂಜಯಿಂ.

‘‘ಸತಸಹಸ್ಸಿತೋ ಕಪ್ಪೇ, ಚಿತಕಂ ಯಮಪೂಜಯಿಂ;

ದುಗ್ಗತಿಂ ನಾಭಿಜಾನಾಮಿ, ಚಿತಪೂಜಾಯಿದಂ ಫಲಂ.

‘‘ಕಿಲೇಸಾ ಝಾಪಿತಾ ಮಯ್ಹಂ…ಪೇ… ಕತಂ ಬುದ್ಧಸ್ಸ ಸಾಸನ’’ನ್ತಿ.

ಅರಹಾ ಪನ ಹುತ್ವಾ ವಿಮುತ್ತಿಸುಖಂ ಅನುಭವನ್ತೋ ‘‘ಯೋ ಪುಬ್ಬೇ ಕರಣೀಯಾನೀ’’ತಿಆದಿನಾ ತೀಹಿ ಗಾಥಾಹಿ ಭಿಕ್ಖೂನಂ ಓವಾದದಾನಮುಖೇನ ಅಞ್ಞಂ ಬ್ಯಾಕಾಸಿ. ತಾಸಂ ಅತ್ಥೋ ಹೇಟ್ಠಾ ವುತ್ತೋಯೇವ.

ಹಾರಿತತ್ಥೇರಗಾಥಾವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.