೭. ಮಹಾಧನವಾಣಿಜವತ್ಥು

ವಾಣಿಜೋವಾತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಜೇತವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಮಹಾಧನವಾಣಿಜಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ತಸ್ಸ ಕಿರ ವಾಣಿಜಸ್ಸ ಗೇಹೇ ಪಞ್ಚಸತಾ ಚೋರಾ ಓತಾರಂ ಗವೇಸಮಾನಾ ಓತಾರಂ ನ ಲಭಿಂಸು. ಅಪರೇನ ಸಮಯೇನ ವಾಣಿಜೋ ಪಞ್ಚ ಸಕಟಸತಾನಿ ಭಣ್ಡಸ್ಸ ಪೂರೇತ್ವಾ ಭಿಕ್ಖೂನಂ ಆರೋಚಾಪೇಸಿ – ‘‘ಅಹಂ ಅಸುಕಟ್ಠಾನಂ ನಾಮ ವಾಣಿಜ್ಜತ್ಥಾಯ ಗಚ್ಛಾಮಿ, ಯೇ, ಅಯ್ಯಾ, ತಂ ಠಾನಂ ಗನ್ತುಕಾಮಾ, ತೇ ನಿಕ್ಖಮನ್ತು, ಮಗ್ಗೇ ಭಿಕ್ಖಾಯ ನ ಕಿಲಮಿಸ್ಸನ್ತೀ’’ತಿ. ತಂ ಸುತ್ವಾ ಪಞ್ಚಸತಾ ಭಿಕ್ಖೂ ತೇನ ಸದ್ಧಿಂ ಮಗ್ಗಂ ಪಟಿಪಜ್ಜಿಂಸು. ತೇಪಿ ಚೋರಾ ‘‘ಸೋ ಕಿರ ವಾಣಿಜೋ ನಿಕ್ಖನ್ತೋ’’ತಿ ಗನ್ತ್ವಾ ಅಟವಿಯಂ ಅಟ್ಠಂಸು. ವಾಣಿಜೋಪಿ ಗನ್ತ್ವಾ ಅಟವಿಮುಖೇ ಏಕಸ್ಮಿಂ ಗಾಮೇ ವಾಸಂ ಕತ್ವಾ ದ್ವೇ ತಯೋಪಿ ದಿವಸೇ ಗೋಣಸಕಟಾದೀನಿ ಸಂವಿದಹಿ, ತೇಸಂ ಪನ ಭಿಕ್ಖೂನಂ ನಿಬದ್ಧಂ ಭಿಕ್ಖಂ ದೇತಿಯೇವ. ಚೋರಾ ತಸ್ಮಿಂ ಅತಿಚಿರಾಯನ್ತೇ ‘‘ಗಚ್ಛ, ತಸ್ಸ ನಿಕ್ಖಮನದಿವಸಂ ಞತ್ವಾ ಏಹೀ’’ತಿ ಏಕಂ ಪುರಿಸಂ ಪಹಿಣಿಂಸು. ಸೋ ತಂ ಗಾಮಂ ಗನ್ತ್ವಾ ಏಕಂ ಸಹಾಯಕಂ ಪುಚ್ಛಿ – ‘‘ಕದಾ ವಾಣಿಜೋ ನಿಕ್ಖಮಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ. ಸೋ ‘‘ದ್ವೀಹತೀಹಚ್ಚಯೇನಾ’’ತಿ ವತ್ವಾ ‘‘ಕಿಮತ್ಥಂ ಪನ ಪುಚ್ಛಸೀ’’ತಿ ಆಹ. ಅಥಸ್ಸ ಸೋ ‘‘ಮಯಂ ಪಞ್ಚಸತಾ ಚೋರಾ ಏತಸ್ಸತ್ಥಾಯ ಅಟವಿಯಂ ಠಿತಾ’’ತಿ ಆಚಿಕ್ಖಿ. ಇತರೋ ‘‘ತೇನ ಹಿ ಗಚ್ಛ, ಸೀಘಂ ನಿಕ್ಖಮಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ ತಂ ಉಯ್ಯೋಜೇತ್ವಾ, ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ ಚೋರೇ ವಾರೇಮಿ, ಉದಾಹು ವಾಣಿಜ’’ನ್ತಿ ಚಿನ್ತೇತ್ವಾ, ‘‘ಕಿಂ ಮೇ ಚೋರೇಹಿ, ವಾಣಿಜಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಪಞ್ಚಸತಾ ಭಿಕ್ಖೂ ಜೀವನ್ತಿ, ವಾಣಿಜಸ್ಸ ಸಞ್ಞಂ ದಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ಸೋ ತಸ್ಸ ಸನ್ತಿಕಂ ಗನ್ತ್ವಾ ‘‘ಕದಾ ಗಮಿಸ್ಸಥಾ’’ತಿ ಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ‘‘ತತಿಯದಿವಸೇ’’ತಿ ವುತ್ತೇ ಮಯ್ಹಂ ವಚನಂ ಕರೋಥ, ಅಟವಿಯಂ ಕಿರ ತುಮ್ಹಾಕಂ ಅತ್ಥಾಯ ಪಞ್ಚಸತಾ ಚೋರಾ ಠಿತಾ, ಮಾ ತಾವ ಗಮಿತ್ಥಾತಿ. ತ್ವಂ ಕಥಂ ಜಾನಾಸೀತಿ? ತೇಸಂ ಅನ್ತರೇ ಮಮ ಸಹಾಯೋ ಅತ್ಥಿ, ತಸ್ಸ ಮೇ ಕಥಾಯ ಞಾತನ್ತಿ. ‘‘ತೇನ ಹಿ ‘ಕಿಂ ಮೇ ಏತ್ತೋ ಗತೇನಾ’ತಿ ನಿವತ್ತಿತ್ವಾ ಗೇಹಮೇವ ಗಮಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ಆಹ. ತಸ್ಮಿಂ ಚಿರಾಯನ್ತೇ ಪುನ ತೇಹಿ ಚೋರೇಹಿ ಪೇಸಿತೋ ಪುರಿಸೋ ಆಗನ್ತ್ವಾ ತಂ ಸಹಾಯಕಂ ಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ತಂ ಪವತ್ತಿಂ ಸುತ್ವಾ ‘‘ನಿವತ್ತಿತ್ವಾ ಗೇಹಮೇವ ಕಿರ ಗಮಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ ಗನ್ತ್ವಾ ಚೋರಾನಂ ಆರೋಚೇಸಿ. ತಂ ಸುತ್ವಾ ಚೋರಾ ತತೋ ನಿಕ್ಖಮಿತ್ವಾ ಇತರಸ್ಮಿಂ ಮಗ್ಗೇ ಅಟ್ಠಂಸು, ತಸ್ಮಿಂ ಚಿರಯನ್ತೇ ಪುನಪಿ ತೇ ಚೋರಾ ತಸ್ಸ ಸನ್ತಿಕಂ ಪುರಿಸಂ ಪೇಸೇಸುಂ. ಸೋ ತೇಸಂ ತತ್ಥ ಠಿತಭಾವಂ ಞತ್ವಾ ಪುನ ವಾಣಿಜಸ್ಸ ಆರೋಚೇಸಿ. ವಾಣಿಜೋ ‘‘ಇಧಾಪಿ ಮೇ ವೇಕಲ್ಲಂ ನತ್ಥಿ, ಏವಂ ಸನ್ತೇ ನೇವ ಏತ್ತೋ ಗಮಿಸ್ಸಾಮಿ, ನ ಇತೋ, ಇಧೇವ ಭವಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ಭಿಕ್ಖೂನಂ ಸನ್ತಿಕಂ ಗನ್ತ್ವಾ ಆಹ – ‘‘ಭನ್ತೇ, ಚೋರಾ ಕಿರ ಮಂ ವಿಲುಮ್ಪಿತುಕಾಮಾ ಮಗ್ಗೇ ಠಿತಾ, ‘ಪುನ ನಿವತ್ತಿಸ್ಸತೀ’ತಿ ಸುತ್ವಾ ಇತರಸ್ಮಿಂ ಮಗ್ಗೇ ಠಿತಾ, ಅಹಂ ಏತ್ತೋ ವಾ ಇತೋ ವಾ ಅಗನ್ತ್ವಾ ಥೋಕಂ ಇಧೇವ ಭವಿಸ್ಸಾಮಿ, ಭದನ್ತಾ ಇಧೇವ ವಸಿತುಕಾಮಾ ವಸನ್ತು, ಗನ್ತುಕಾಮಾ ಅತ್ತನೋ ರುಚಿಂ ಕರೋನ್ತೂ’’ತಿ. ಭಿಕ್ಖೂ ‘‘ಏವಂ ಸನ್ತೇ ಮಯಂ ನಿವತ್ತಿಸ್ಸಾಮಾ’’ತಿ ವಾಣಿಜಂ ಆಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ಪುನದೇವ ಸಾವತ್ಥಿಂ ಗನ್ತ್ವಾ ಸತ್ಥಾರಂ ವನ್ದಿತ್ವಾ ನಿಸೀದಿಂಸು. ಸತ್ಥಾ ‘‘ಕಿಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಹಾಧನವಾಣಿಜೇನ ಸದ್ಧಿಂ ನ ಗಮಿತ್ಥಾ’’ತಿ ಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ‘‘ಆಮ, ಭನ್ತೇ, ಮಹಾಧನವಾಣಿಜಸ್ಸ ವಿಲುಮ್ಪನತ್ಥಾಯ ದ್ವೀಸುಪಿ ಮಗ್ಗೇಸು ಚೋರಾ ಪರಿಯುಟ್ಠಿಂಸು, ತೇನ ಸೋ ತತ್ಥೇವ ಠಿತೋ, ಮಯಂ ಪನ ತಂ ಆಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ಆಗತಾ’’ತಿ ವುತ್ತೇ, ‘‘ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಹಾಧನವಾಣಿಜೋ ಚೋರಾನಂ ಅತ್ಥಿತಾಯ ಮಗ್ಗಂ ಪರಿವಜ್ಜತಿ, ಜೀವಿತುಕಾಮೋ ವಿಯ ಪುರಿಸೋ ಹಲಾಹಲಂ ವಿಸಂ ಪರಿವಜ್ಜೇತಿ, ಭಿಕ್ಖುನಾಪಿ ‘ತಯೋ ಭವಾ ಚೋರೇಹಿ ಪರಿಯುಟ್ಠಿತಮಗ್ಗಸದಿಸಾ’ತಿ ಞತ್ವಾ ಪಾಪಂ ಪರಿವಜ್ಜೇತುಂ ವಟ್ಟತೀ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಅನುಸನ್ಧಿಂ ಘಟೇತ್ವಾ ಧಮ್ಮಂ ದೇಸೇನ್ತೋ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೧೨೩. ‘‘ವಾಣಿಜೋವ ಭಯಂ ಮಗ್ಗಂ, ಅಪ್ಪಸತ್ಥೋ ಮಹದ್ಧನೋ;

ವಿಸಂ ಜೀವಿತುಕಾಮೋವ, ಪಾಪಾನಿ ಪರಿವಜ್ಜಯೇ’’ತಿ.

ತತ್ಥ ಭಯನ್ತಿ ಭಾಯಿತಬ್ಬಂ, ಚೋರೇಹಿ ಪರಿಯುಟ್ಠಿತತ್ತಾ ಸಪ್ಪಟಿಭಯನ್ತಿ ಅತ್ಥೋ. ಇದಂ ವುತ್ತಂ ಹೋತಿ – ಯಥಾ ಮಹಾಧನವಾಣಿಜೋ ಅಪ್ಪಸತ್ಥೋ ಸಪ್ಪಟಿಭಯಂ ಮಗ್ಗಂ, ಯಥಾ ಚ ಜೀವಿತುಕಾಮೋ ಹಲಾಹಲಂ ವಿಸಂ ಪರಿವಜ್ಜೇತಿ, ಏವಂ ಪಣ್ಡಿತೋ ಭಿಕ್ಖು ಅಪ್ಪಮತ್ತಕಾನಿಪಿ ಪಾಪಾನಿ ಪರಿವಜ್ಜೇಯ್ಯಾತಿ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ತೇ ಭಿಕ್ಖೂ ಸಹ ಪಟಿಸಮ್ಭಿದಾಹಿ ಅರಹತ್ತಂ ಪಾಪುಣಿಂಸು, ಸಮ್ಪತ್ತಮಹಾಜನಸ್ಸಾಪಿ ಸಾತ್ಥಿಕಾ ಧಮ್ಮದೇಸನಾ ಅಹೋಸೀತಿ.

ಮಹಾಧನವಾಣಿಜವತ್ಥು ಸತ್ತಮಂ.