೨. ಛಬ್ಬಗ್ಗಿಯವತ್ಥು

ನ ತೇನ ಪಣ್ಡಿತೋ ಹೋತೀತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಜೇತವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಛಬ್ಬಗ್ಗಿಯೇ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ತೇ ಕಿರ ವಿಹಾರೇಪಿ ಗಾಮೇಪಿ ಭತ್ತಗ್ಗಂ ಆಕುಲಂ ಕರೋನ್ತಾ ವಿಚರನ್ತಿ. ಅಥೇಕದಿವಸೇ ಭಿಕ್ಖೂ ಗಾಮೇ ಭತ್ತಕಿಚ್ಚಂ ಕತ್ವಾ ಆಗತೇ ದಹರೇ ಸಾಮಣೇರೇ ಚ ಪುಚ್ಛಿಂಸು – ‘‘ಕೀದಿಸಂ, ಆವುಸೋ, ಭತ್ತಗ್ಗ’’ನ್ತಿ? ಭನ್ತೇ, ಮಾ ಪುಚ್ಛಥ, ಛಬ್ಬಗ್ಗಿಯಾ ‘‘ಮಯಮೇವ ವಿಯತ್ತಾ, ಮಯಮೇವ ಪಣ್ಡಿತಾ, ಇಮೇ ಪಹರಿತ್ವಾ ಸೀಸೇ ಕಚವರಂ ಆಕಿರಿತ್ವಾ ನೀಹರಿಸ್ಸಾಮಾ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಅಮ್ಹೇ ಪಿಟ್ಠಿಯಂ ಗಹೇತ್ವಾ ಕಚವರಂ ಓಕಿರನ್ತಾ ಭತ್ತಗ್ಗಂ ಆಕುಲಂ ಅಕಂಸೂತಿ. ಭಿಕ್ಖೂ ಸತ್ಥು ಸನ್ತಿಕಂ ಗನ್ತ್ವಾ ತಮತ್ಥಂ ಆರೋಚೇಸುಂ. ಸತ್ಥಾ ‘‘ನಾಹಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಬಹುಂ ಭಾಸಿತ್ವಾ ಪರೇ ವಿಹೇಠಯಮಾನಂ ‘ಪಣ್ಡಿತೋ’ತಿ ವದಾಮಿ, ಖೇಮಿನಂ ಪನ ಅವೇರೀನಂ ಅಭಯಮೇವ ಪಣ್ಡಿತೋತಿ ವದಾಮೀ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೨೫೮. ‘‘ನ ತೇನ ಪಣ್ಡಿತೋ ಹೋತಿ, ಯಾವತಾ ಬಹು ಭಾಸತಿ;

ಖೇಮೀ ಅವೇರೀ ಅಭಯೋ, ಪಣ್ಡಿತೋತಿ ಪವುಚ್ಚತೀ’’ತಿ.

ತತ್ಥ ಯಾವತಾತಿ ಯತ್ತಕೇನ ಕಾರಣೇನ ಸಙ್ಘಮಜ್ಝಾದೀಸು ಬಹುಂ ಕಥೇತಿ, ತೇನ ಪಣ್ಡಿತೋ ನಾಮ ನ ಹೋತಿ. ಯೋ ಪನ ಸಯಂ ಖೇಮೀ ಪಞ್ಚನ್ನಂ ವೇರಾನಂ ಅಭಾವೇನ ಅವೇರೀ ನಿಬ್ಭಯೋ, ಯಂ ವಾ ಆಗಮ್ಮ ಮಹಾಜನಸ್ಸ ಭಯಂ ನ ಹೋತಿ, ಸೋ ಪಣ್ಡಿತೋ ನಾಮ ಹೋತೀತಿ ಅತ್ಥೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಬಹೂ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಾದೀನಿ ಪಾಪುಣಿಂಸೂತಿ.

ಛಬ್ಬಗ್ಗಿಯವತ್ಥು ದುತಿಯಂ.