೬. ಅಙ್ಗುಲಿಮಾಲತ್ಥೇರವತ್ಥು

ಯಸ್ಸ ಪಾಪನ್ತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಜೇತವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಅಙ್ಗುಲಿಮಾಲತ್ಥೇರಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ. ವತ್ಥು ಅಙ್ಗುಲಿಮಾಲಸುತ್ತನ್ತವಸೇನೇವ (ಮ. ನಿ. ೨.೩೪೭ ಆದಯೋ) ವೇದಿತಬ್ಬಂ.

ಥೇರೋ ಪನ ಸತ್ಥು ಸನ್ತಿಕೇ ಪಬ್ಬಜಿತ್ವಾ ಅರಹತ್ತಂ ಪಾಪುಣಿ. ಅಥ ಖೋ ಆಯಸ್ಮಾ ಅಙ್ಗುಲಿಮಾಲೋ ರಹೋಗತೋ ಪಟಿಸಲ್ಲೀನೋ ವಿಮುತ್ತಿಸುಖಪಟಿಸಂವೇದೀ. ತಾಯಂ ವೇಲಾಯಂ ಇಮಂ ಉದಾನಂ ಉದಾನೇಸಿ –

‘‘ಯೋ ಚ ಪುಬ್ಬೇ ಪಮಜ್ಜಿತ್ವಾ, ಪಚ್ಛಾ ಸೋ ನಪ್ಪಮಜ್ಜತಿ;

ಸೋಮಂ ಲೋಕಂ ಪಭಾಸೇತಿ, ಅಬ್ಭಾ ಮುತ್ತೋವ ಚನ್ದಿಮಾ’’ತಿ. –

ಆದಿನಾ ನಯೇನ ಉದಾನಂ ಉದಾನೇತ್ವಾ ಅನುಪಾದಿಸೇಸಾಯ ನಿಬ್ಬಾನಧಾತುಯಾ ಪರಿನಿಬ್ಬುತೋ. ಭಿಕ್ಖೂ ‘‘ಕಹಂ ನು ಖೋ, ಆವುಸೋ, ಥೇರೋ ಉಪ್ಪನ್ನೋ’’ತಿ ಧಮ್ಮಸಭಾಯಂ ಕಥಂ ಸಮುಟ್ಠಾಪೇಸುಂ? ಸತ್ಥಾ ಆಗನ್ತ್ವಾ ‘‘ಕಾಯ ನುತ್ಥ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಏತರಹಿ ಕಥಾಯ ಸನ್ನಿಸಿನ್ನಾ’’ತಿ ಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ, ‘‘ಭನ್ತೇ, ಅಙ್ಗುಲಿಮಾಲತ್ಥೇರಸ್ಸ ನಿಬ್ಬತ್ತಟ್ಠಾನಕಥಾಯಾ’’ತಿ ವುತ್ತೇ ‘‘ಪರಿನಿಬ್ಬುತೋ ಚ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಮ ಪುತ್ತೋ’’ತಿ. ‘‘ಭನ್ತೇ, ಏತ್ತಕೇ ಮನುಸ್ಸೇ ಮಾರೇತ್ವಾ ಪರಿನಿಬ್ಬುತೋ’’ತಿ? ‘‘ಆಮ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸೋ ಪುಬ್ಬೇ ಏಕಂ ಕಲ್ಯಾಣಮಿತ್ತಂ ಅಲಭಿತ್ವಾ ಏತ್ತಕಂ ಪಾಪಮಕಾಸಿ, ಪಚ್ಛಾ ಪನ ಕಲ್ಯಾಣಮಿತ್ತಪಚ್ಚಯಂ ಲಭಿತ್ವಾ ಅಪ್ಪಮತ್ತೋ ಅಹೋಸಿ. ತೇನಸ್ಸ ತಂ ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕುಸಲೇನ ಪಿಹಿತ’’ನ್ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೧೭೩. ‘‘ಯಸ್ಸ ಪಾಪಂ ಕತಂ ಕಮ್ಮಂ, ಕುಸಲೇನ ಪಿಧೀಯತಿ;

ಸೋಮಂ ಲೋಕಂ ಪಭಾಸೇತಿ, ಅಬ್ಭಾ ಮುತ್ತೋವ ಚನ್ದಿಮಾ’’ತಿ.

ತತ್ಥ ಕುಸಲೇನಾತಿ ಅರಹತ್ತಮಗ್ಗಂ ಸನ್ಧಾಯ ವುತ್ತಂ. ಸೇಸಂ ಉತ್ತಾನತ್ಥಮೇವಾತಿ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಬಹೂ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಾದೀನಿ ಪಾಪುಣಿಂಸೂತಿ.

ಅಙ್ಗುಲಿಮಾಲತ್ಥೇರವತ್ಥು ಛಟ್ಠಂ.