೨. ಸಙ್ಗಹಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೩೨. ದುತಿಯೇ ಸಙ್ಗಹವತ್ಥೂನೀತಿ ಸಙ್ಗಣ್ಹನಕಾರಣಾನಿ. ದಾನಞ್ಚಾತಿಆದೀಸು ಏಕಚ್ಚೋ ಹಿ ದಾನೇನೇವ ಸಙ್ಗಣ್ಹಿತಬ್ಬೋ ಹೋತಿ, ತಸ್ಸ ದಾನಮೇವ ದಾತಬ್ಬಂ. ಪೇಯ್ಯವಜ್ಜನ್ತಿ ಪಿಯವಚನಂ. ಏಕಚ್ಚೋ ಹಿ ‘‘ಅಯಂ ದಾತಬ್ಬಂ ನಾಮ ದೇತಿ, ಏಕೇಕೇನ ಪನ ವಚನೇನ ಸಬ್ಬಂ ಮಕ್ಖೇತ್ವಾ ನಾಸೇತಿ, ಕಿಂ ತಸ್ಸ ದಾನ’’ನ್ತಿ ವತ್ತಾ ಹೋತಿ. ಏಕಚ್ಚೋ ‘‘ಅಯಂ ಕಿಞ್ಚಾಪಿ ದಾನಂ ನ ದೇತಿ, ಕಥೇನ್ತೋ ಪನ ತೇಲೇನ ವಿಯ ಮಕ್ಖೇತಿ. ಏಸ ದೇತು ವಾ ಮಾ ವಾ, ವಚನಮೇವಸ್ಸ ಸಹಸ್ಸಂ ಅಗ್ಘತೀ’’ತಿ ವತ್ತಾ ಹೋತಿ. ಏವರೂಪೋ ಪುಗ್ಗಲೋ ದಾನಂ ನ ಪಚ್ಚಾಸೀಸತಿ, ಪಿಯವಚನಮೇವ ಪಚ್ಚಾಸೀಸತಿ. ತಸ್ಸ ಪಿಯವಚನಮೇವ ವತ್ತಬ್ಬಂ. ಅತ್ಥಚರಿಯಾತಿ ಅತ್ಥವಡ್ಢನಕಥಾ. ಏಕಚ್ಚೋ ಹಿ ನೇವ ದಾನಂ, ನ ಪಿಯವಚನಂ ಪಚ್ಚಾಸೀಸತಿ, ಅತ್ತನೋ ಹಿತಕಥಂ ವಡ್ಢಿಕಥಮೇವ ಪಚ್ಚಾಸೀಸತಿ. ಏವರೂಪಸ್ಸ ಪುಗ್ಗಲಸ್ಸ ‘‘ಇದಂ ತೇ ಕಾತಬ್ಬಂ, ಇದಂ ನ ಕಾತಬ್ಬಂ, ಏವರೂಪೋ ಪುಗ್ಗಲೋ ಸೇವಿತಬ್ಬೋ, ಏವರೂಪೋ ನ ಸೇವಿತಬ್ಬೋ’’ತಿ ಏವಂ ಅತ್ಥಚರಿಯಕಥಾವ ಕಥೇತಬ್ಬಾ. ಸಮಾನತ್ತತಾತಿ ಸಮಾನಸುಖದುಕ್ಖಭಾವೋ. ಏಕಚ್ಚೋ ಹಿ ದಾನಾದೀಸು ಏಕಮ್ಪಿ ನ ಪಚ್ಚಾಸೀಸತಿ, ಏಕಾಸನೇ ನಿಸಜ್ಜಂ, ಏಕಪಲ್ಲಙ್ಕೇ ಸಯನಂ, ಏಕತೋ ಭೋಜನನ್ತಿ ಏವಂ ಸಮಾನಸುಖದುಕ್ಖತಂ ಪಚ್ಚಾಸೀಸತಿ. ಸೋ ಸಚೇ ಗಹಟ್ಠಸ್ಸ ಜಾತಿಯಾ ಪಬ್ಬಜಿತಸ್ಸ ಸೀಲೇನ ಸದಿಸೋ ಹೋತಿ, ತಸ್ಸಾಯಂ ಸಮಾನತ್ತತಾ ಕಾತಬ್ಬಾ. ತತ್ಥ ತತ್ಥ ಯಥಾರಹನ್ತಿ ತೇಸು ತೇಸು ಧಮ್ಮೇಸು ಯಥಾನುಚ್ಛವಿಕಂ ಸಮಾನತ್ತತಾತಿ ಅತ್ಥೋ. ರಥಸ್ಸಾಣೀವ ಯಾಯತೋತಿ ಯಥಾ ರಥಸ್ಸ ಗಚ್ಛತೋ ಆಣಿ ಸಙ್ಗಹೋ ನಾಮ ಹೋತಿ, ಸಾ ರಥಂ ಸಙ್ಗಣ್ಹಾತಿ, ಏವಮಿಮೇ ಸಙ್ಗಹಾ ಲೋಕಂ ಸಙ್ಗಣ್ಹನ್ತಿ. ನ ಮಾತಾ ಪುತ್ತಕಾರಣಾತಿ ಯದಿ ಮಾತಾ ಏತೇ ಸಙ್ಗಹೇ ಪುತ್ತಸ್ಸ ನ ಕರೇಯ್ಯ, ಪುತ್ತಕಾರಣಾ ಮಾನಂ ವಾ ಪೂಜಂ ವಾ ನ ಲಭೇಯ್ಯ. ಸಙ್ಗಹಾ ಏತೇತಿ ಉಪಯೋಗವಚನೇ ಪಚ್ಚತ್ತಂ. ಸಙ್ಗಹೇ ಏತೇತಿ ವಾ ಪಾಠೋ. ಸಮವೇಕ್ಖನ್ತೀತಿ ಸಮ್ಮಾ ಪೇಕ್ಖನ್ತಿ. ಪಾಸಂಸಾ ಚ ಭವನ್ತೀತಿ ಪಸಂಸನೀಯಾ ಚ ಭವನ್ತಿ.