២. ខណសុត្តវណ្ណនា

១៣៥. ឆផស្សាយតនិកាតិ ឆហិ ផស្សាយតនេហិ អនិដ្ឋសំវេទនិយា. ឆទ្វារផស្សបដិវិញ្ញត្តីតិ ឆហិបិ ទ្វារេហិ អារម្មណស្ស បដិសំវេទនា ហោតិយេវ សព្ពសោ ទុក្ខានុភវនត្ថំ. តាវតិំសបុរន្តិ សុទស្សនមហានគរំ. អភាវោ នាម នត្ថិ សព្ពថា សុខានុភវនតោ. និរយេតិ ឥមិនា ទុគ្គតិ ភវសាមញ្ញេន ឥតរាបាយាបិ គហិតា ឯវ. មគ្គព្រហ្មចរិយវាសំ វសិតុំ ន សក្កាតិ ឥមិនា បន សព្ពេសម្បិ អច្ឆិន្ទិកដ្ឋានានំ គហណំ ទដ្ឋព្ពំ. ឥមេវាតិ ឥមស្មិំ មនុស្សលោកេ ឯវ. អបាយោបិ បញ្ញាយតិ អបាយទុក្ខសទិសស្ស ទុក្ខស្ស កទាចិ បដិសំវេទនតោ. សគ្គោបិ បញ្ញាយតិ ទេវភោគសទិសសម្បត្តិយា កទាចិ បដិលភិតព្ពតោ.

អយំ កម្មភូមីតិ អយំ មនុស្សលោកោ បុរិសថាមករណាយ កម្មភូមិ នាម តាសំ យោគ្យដ្ឋានភាវតោ. តត្ថ បធានកម្មំ ទស្សេន្តោ ‘‘ឥធ មគ្គភាវនា’’តិ អាហ. ឋានានីតិ ការណានិ. សំវេជនិយានីតិ សំវេគជននានិ ពហូនិ ជាតិអាទីនិ. តថា ហិ ជាតិ, ជរា, ព្យាធិ, មរណំ, អបាយភវំ, តត្ថបិ និរយូបបត្តិហេតុកំ, តិរច្ឆានុបបត្តិហេតុកំ, អសូរកាយូបបត្តិហេតុកំ, អតីតេ វដ្ដមូលកំ, អនាគតេ វដ្ដមូលកំ, បច្ចុប្បន្នេ អាហារបរិយេដ្ឋិមូលកន្តិ ពហូនិ សំវេគវត្ថូនិ បច្ចវេក្ខិត្វា សំវេគជាតោ សញ្ជាតសំវេគោ យោនិសោ បធានមនុយុញ្ជស្សុ. សំវេគាតិ សំវេគមាបជ្ជស្សុ.

ខណសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.