២. សោមាសុត្តវណ្ណនា

១៦៣. ឋានន្តិ ឥស្សរិយដ្ឋានំ វិសយជ្ឈត្តំ. ទុប្បសហំ អកម្បិយភាវត្តា. ទ្វង្គុលបញ្ញាយាតិ ឯត្ថ ឥត្ថិយោ ហិ ទហរកុមារិកាកាលតោ បដ្ឋាយ ឱទនបចនវិធិំ អនុតិដ្ឋន្តិយោ ឧក្ខលិយំ ឧទកំ តាបេត្វា តណ្ឌុលេ បក្ខិបិត្វា អត្តនោ ពុទ្ធិយា តេសំ បាកកាលប្បមាណំ បរិច្ឆិន្ទិតុំ តានិ ទព្ពិយា ឧទ្ធរិត្វាបិ វណ្ណសណ្ឋានគ្គហណមត្តេន បក្កាបក្កភាវំ ជានិតុំ ន សក្កោន្តិ, កេវលំ បន ទ្វីហិ អង្គុលីហិ ឧប្បីឡិតកាលេ ឯវ ជានន្តិ, តស្មា ទ្វីហង្គុលិកេហិ ទុព្ពលបញ្ញត្តា ‘‘ទ្វង្គុលបញ្ញា’’តិ វុច្ចន្តិ. ផលសមាបត្តិញាណប្បវត្តិកិត្តនេន ចតូសុ សច្ចេសុ អសម្មោហវិហារោ ទីបិតោ ហោតីតិ អាហ ‘‘ញាណម្ហិ វត្តមានម្ហីតិ ផលសមាបត្តិញាណេ បវត្តមានេ’’តិ. វិបស្សន្តស្សាតិ អសម្មោហបដិវេធតោ វិសេសេន បស្សន្តស្ស ខន្ធបញ្ចកមេវ សច្ចាភិសមយតោ បុព្ពភាគេ វិបស្សន្តស្ស. អញ្ញំ វាតិ ឥត្ថិបុរិសតោ អញ្ញំ វា កិញ្ចិ វត្ថុំ. ‘‘អហំ អស្មី’’តិ មានទិដ្ឋិគាហតណ្ហាគាហវសេន គហិតវត្ថុស្មិំ យេវាតិ អាហ ‘‘អហំ អស្មីតិ តណ្ហាមានទិដ្ឋិវសេនា’’តិ.

សោមាសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.