១. ទេសនាហារវណ្ណនា

តត្ថ យេ ឧបាទានក្ខន្ធធម្មេ ឧបាទាយ បថវីអាទិភូតាទិភេទា បញ្ញត្តិ, តេ បញ្ញត្តិបដិបាទនភាវេន ជាតិជរាមរណវិសេសនទុក្ខបរិយាយេន ច វុត្តា តណ្ហាវជ្ជា តេភូមកធម្មា ទុក្ខសច្ចំ. មញ្ញនាភិនន្ទននន្ទីបរិយាយេហិ វុត្តា តណ្ហា សមុទយសច្ចំ. អយំ តាវ សុត្តន្តនយោ. អភិធម្មនយេ បន យថាវុត្តតណ្ហាយ សទ្ធិំ ‘‘អស្សុតវា’’តិអាទិនា ទីបិតា អវិជ្ជាទយោ, មញ្ញនាបរិយាយេន គហិតា មានទិដ្ឋិយោ, ភវបទេន គហិតោ កម្មភវោ ចាតិ សព្ពេបិ កិលេសាភិសង្ខារា សមុទយសច្ចំ. ឧភិន្នំ អប្បវត្តិ និរោធសច្ចំ. អរិយធម្មគ្គហណេន, បរិញ្ញាភិក្ខុសេក្ខាភិញ្ញាគហណេហិ, រាគាទិខយវចនេហិ, សម្មាសម្ពោធិគហណេន ច មគ្គសច្ចំ. កេចិ បន តណ្ហាក្ខយាទិវចនេហិ និរោធសច្ចំ ឧទ្ធរន្តិ, តំ អដ្ឋកថាយ វិរុជ្ឈតិ តត្ថ តណ្ហាក្ខយាទីនំ មគ្គកិច្ចភាវស្ស ឧទ្ធដត្តា.

តត្ថ សមុទយេន អស្សាទោ, ទុក្ខេន អាទីនវោ, មគ្គនិរោធេហិ និស្សរណំ, តេសំ ភិក្ខូនំ មានភញ្ជនំ ផលំ, តថា ‘‘យថាវុត្តវិភាគាវពោធោ’’តិអាទិនា វុត្តំ បយោជនញ្ច. តស្ស និប្ផត្តិការណត្តា ទេសនាយ វិចិត្តតា ចតុន្នំ បុគ្គលានំ យាថាវតោ សភាវូបធារណញ្ច ឧបាយោ, បថវីអាទីសុ បុថុជ្ជនាទីនំ បវត្តិទស្សនាបទេសេន បថវីអាទយោ ឯកន្តតោ បរិជានិតព្ពា, មញ្ញនា ច បហាតព្ពាតិ អយមេត្ថ ភគវតោ អាណត្តីតិ. អយំ ទេសនាហារោ.