៤. អាមិសសិក្ខាបទវណ្ណនា

ចតុត្ថេ អាមិសហេតូតិ ចីវរាទីនំ អញ្ញតរហេតុ. ភិក្ខូតិ សម្មតា ភិក្ខូ ឥធាធិប្បេតា. បាចិត្តិយន្តិ ឯវរូបេ ភិក្ខូ អវណ្ណកាមតាយ ឯវំ ភណន្តស្ស បាចិត្តិយំ.

សាវត្ថិយំ ឆព្ពគ្គិយេ ភិក្ខូ អារព្ភ ‘‘អាមិសហេតុ ឱវទន្តី’’តិ ភណនវត្ថុស្មិំ បញ្ញត្តំ, អសាធារណបញ្ញត្តិ, អនាណត្តិកំ, ធម្មកម្មេ តិកបាចិត្តិយំ, អធម្មកម្មេ តិកទុក្កដំ, អសម្មតំ ឧបសម្បន្នញ្ច, អនុបសម្បន្នញ្ច សម្មតំ វា អសម្មតំ វា ឯវំ ភណន្តស្ស ទុក្កដមេវ. តត្ថ យោ ភិក្ខុ កាលេ សម្មុតិំ លភិត្វា សាមណេរភូមិយំ សណ្ឋិតោ, អយំ សម្មតោ នាម អនុបសម្បន្នោ. បកតិយា ចីវរាទិហេតុ ឱវទន្តំ បន ឯវំ ភណន្តស្ស, ឧម្មត្តកាទីនញ្ច អនាបត្តិ. ឧបសម្បន្នតា, ធម្មេន លទ្ធសម្មុតិតា, អនាមិសន្តរតា, អវណ្ណកាមតាយ ឯវំ ភណនន្តិ ឥមានេត្ថ ចត្តារិ អង្គានិ. សមុដ្ឋានាទីនិ អទិន្នាទានសទិសានិ, ឥទំ បន ទុក្ខវេទនមេវាតិ.

អាមិសសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.