២. ឱមសវាទសិក្ខាបទវណ្ណនា

ទុតិយេ ឱមសវាទេតិ ឱវិជ្ឈនវចនេ, ជាតិនាមគោត្តកម្មសិប្បអាពាធលិង្គកិលេសអាបត្តិអក្កោសេសុ ភូតេន វា អភូតេន វា យេន កេនចិ បារាជិកំ អាបន្នំ វា អនាបន្នំ វា យំកិញ្ចិ ភិក្ខុំ យាយ កាយចិ វាចាយ វា ហត្ថមុទ្ទាយ វា អនញ្ញាបទេសេន អក្កោសនវចនេ បាចិត្តិយន្តិ អត្ថោ.

សាវត្ថិយំ ឆព្ពគ្គិយេ ភិក្ខូ អារព្ភ ឱមសនវត្ថុស្មិំ បញ្ញត្តំ, សាធារណបញ្ញត្តិ, អនាណត្តិកំ, តេហិយេវ ទសហិ អក្កោសវត្ថូហិ ‘‘សន្តិ ឥធេកច្ចេ ចណ្ឌាលា’’តិអាទិនា (បាចិ. ២៦) នយេន អញ្ញាបទេសំ កត្វា អក្កោសន្តស្ស, ‘‘ចោរោសិ គណ្ឋិភេទកោសី’’តិអាទីហិ បាឡិមុត្តកបទេហិ អក្កោសន្តស្ស, យថា តថា វា អនុបសម្បន្នំ អក្កោសន្តស្ស ច ទុក្កដំ. ឥធ ភិក្ខុនីបិ អនុបសម្បន្នសង្ខ្យំ គច្ឆតិ. អនក្កោសិតុកាមស្ស កេវលំ ទវកម្យតាយ វទតោ សព្ពត្ថ ទុព្ភាសិតំ. អត្ថធម្មអនុសាសនិបុរេក្ខារានំ, ឧម្មត្តកាទីនញ្ច អនាបត្តិ. យំ អក្កោសតិ, តស្ស ឧបសម្បន្នតា, អនញ្ញាបទេសេន ជាតិអាទីហិ អក្កោសនំ, ‘‘មំ អក្កោសតី’’តិ ជាននា, អត្ថបុរេក្ខារតាទីនំ អភាវោតិ ឥមានេត្ថ ចត្តារិ អង្គានិ. សមុដ្ឋានាទីនិ អទិន្នាទានសទិសានិ, វេទនា បន ឥធ ទុក្ខាតិ.

ឱមសវាទសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.