នន្ទាថេរីវត្ថុ

២៤០. ឆដ្ឋេ អញ្ញំ មគ្គំ អបស្សន្តីតិ អញ្ញំ ឧបាយំ អបស្សន្តី. វិស្សត្ថាតិ និរាសង្កា. ឥត្ថិនិមិត្តន្តិ ឥត្ថិយា សុភនិមិត្តំ, សុភាការន្តិ វុត្តំ ហោតិ. ធម្មបទេ គាថំ វត្វាតិ –

‘‘អដ្ឋីនំ នគរំ កតំ, មំសលោហិតលេបនំ;

យត្ថ ជរា ច មច្ចុ ច, មានោ មក្ខោ ច ឱហិតោ’’តិ. (ធ. ប. ១៥០) –

ឥមំ គាថំ វត្វា. តត្រាយមធិប្បាយោ – យថេវ ហិ បុព្ពណ្ណាបរណ្ណាទីនំ ឱទហនត្ថាយ កដ្ឋានិ ឧស្សាបេត្វា វល្លីហិ ពន្ធិត្វា មត្តិកាយ វិលិម្បិត្វា នគរសង្ខាតំ ពហិទ្ធា គេហំ ករោន្តិ, ឯវមិទំ អជ្ឈត្តិកម្បិ តីណិ អដ្ឋិសតានិ ឧស្សាបេត្វា ន្ហារុវិនទ្ធំ មំសលោហិតលេបនំ តចបដិច្ឆន្នំ ជីរណលក្ខណាយ ជរាយ មរណលក្ខណស្ស មច្ចុនោ អារោគ្យសម្បទាទីនិ បដិច្ច ឧប្បជ្ជនលក្ខណស្ស មានស្ស សុកតការណវិនាសនលក្ខណស្ស មក្ខស្ស ច ឱទហនត្ថាយ នគរំ កតំ. ឯវរូបោ ឯវ ហិ ឯត្ថ កាយិកចេតសិកោ អាពាធោ ឱហិតោ, ឥតោ ឧទ្ធំ កិញ្ចិ គយ្ហូបគំ នត្ថីតិ.

សុត្តំ អភាសីតិ –

‘‘ចរំ វា យទិ វា តិដ្ឋំ, និសិន្នោ ឧទ វា សយំ;

សមិញ្ជេតិ បសារេតិ, ឯសា កាយស្ស ឥញ្ជនា.

‘‘អដ្ឋិនហារុសំយុត្តោ, តចមំសាវលេបនោ;

ឆវិយា កាយោ បដិច្ឆន្នោ, យថាភូតំ ន ទិស្សតី’’តិ. (សុ. និ. ១៩៥-១៩៦) –

អាទិនា សុត្តមភាសិ.