៤. បុព្ពសុត្តំ

២៧២. ‘‘បុព្ពេវ មេ, ភិក្ខវេ, សម្ពោធា អនភិសម្ពុទ្ធស្ស ពោធិសត្តស្សេវ សតោ ឯតទហោសិ – ‘កតមា នុ ខោ វេទនា, កតមោ វេទនាសមុទយោ, កតមា វេទនាសមុទយគាមិនី បដិបទា, កតមោ វេទនានិរោធោ, កតមា វេទនានិរោធគាមិនី បដិបទា? កោ វេទនាយ អស្សាទោ, កោ អាទីនវោ, កិំ និស្សរណ’ន្តិ? តស្ស មយ្ហំ, ភិក្ខវេ, ឯតទហោសិ – ‘តិស្សោ ឥមា វេទនា – សុខា វេទនា, ទុក្ខា វេទនា, អទុក្ខមសុខា វេទនា. ឥមា វុច្ចន្តិ វេទនា. ផស្សសមុទយា វេទនាសមុទយោ. តណ្ហា វេទនាសមុទយគាមិនី បដិបទា…បេ… យោ វេទនាយ ឆន្ទរាគវិនយោ ឆន្ទរាគប្បហានំ. ឥទំ វេទនាយ និស្សរណ’’’ន្តិ. ចតុត្ថំ.