១១. និព្ពិទាពហុលសុត្តំ

១៤៦. សាវត្ថិនិទានំ. ‘‘សទ្ធាបព្ពជិតស្ស, ភិក្ខវេ, កុលបុត្តស្ស អយមនុធម្មោ ហោតិ – យំ រូបេ និព្ពិទាពហុលោ [និព្ពិទាពហុលំ (ស្យា. កំ. បី. ក.)] វិហរេយ្យ. វេទនាយ…បេ… សញ្ញាយ… សង្ខារេសុ… វិញ្ញាណេ និព្ពិទាពហុលោ វិហរេយ្យ. យោ រូបេ និព្ពិទាពហុលោ វិហរន្តោ, វេទនាយ… សញ្ញាយ… សង្ខារេសុ… វិញ្ញាណេ និព្ពិទាពហុលោ វិហរន្តោ រូបំ បរិជានាតិ, វេទនំ… សញ្ញំ… សង្ខារេ… វិញ្ញាណំ បរិជានាតិ; សោ រូបំ បរិជានំ វេទនំ បរិជានំ សញ្ញំ បរិជានំ សង្ខារេ បរិជានំ វិញ្ញាណំ បរិជានំ បរិមុច្ចតិ រូបម្ហា, បរិមុច្ចតិ វេទនាយ, បរិមុច្ចតិ សញ្ញាយ, បរិមុច្ចតិ សង្ខារេហិ, បរិមុច្ចតិ វិញ្ញាណម្ហា, បរិមុច្ចតិ ជាតិយា ជរាយ មរណេន សោកេហិ បរិទេវេហិ ទុក្ខេហិ ទោមនស្សេហិ ឧបាយាសេហិ; ‘បរិមុច្ចតិ ទុក្ខស្មា’តិ វទាមី’’តិ. ឯកាទសមំ.