១២. ទុតិយសិង្គាលសុត្តំ

២៣៤. សាវត្ថិយំ វិហរតិ…បេ… ‘‘អស្សុត្ថ នោ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, រត្តិយា បច្ចូសសមយំ ជរសិង្គាលស្ស វស្សមានស្សា’’តិ? ‘‘ឯវំ, ភន្តេ’’. ‘‘សិយា ខោ, ភិក្ខវេ, តស្មិំ ជរសិង្គាលេ យា កាចិ កតញ្ញុតា កតវេទិតា, ន ត្វេវ ឥធេកច្ចេ សក្យបុត្តិយបដិញ្ញេ សិយា យា កាចិ កតញ្ញុតា កតវេទិតា. តស្មាតិហ, ភិក្ខវេ, ឯវំ សិក្ខិតព្ពំ – ‘កតញ្ញុនោ ភវិស្សាម កតវេទិនោ; ន ច នោ [ន ច នោតិ ឥទំ សី. បី. បោត្ថកេសុ នត្ថិ] អម្ហេសុ អប្បកម្បិ កតំ នស្សិស្សតី’តិ [មា នស្សិស្សតីតិ (សី. បី.), វិនស្សិស្សតីតិ (ស្យា. កំ.)]. ឯវញ្ហិ វោ, ភិក្ខវេ, សិក្ខិតព្ព’’ន្តិ. ទ្វាទសមំ.

ឱបម្មសំយុត្តំ សមត្តំ.