១១. សិង្គាលសុត្តំ

២៣៣. សាវត្ថិយំ វិហរតិ…បេ… ‘‘អស្សុត្ថ នោ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, រត្តិយា បច្ចូសសមយំ ជរសិង្គាលស្ស វស្សមានស្សា’’តិ? ‘‘ឯវំ, ភន្តេ’’. ‘‘ឯសោ ខោ, ភិក្ខវេ, ជរសិង្គាលោ ឧក្កណ្ឌកេន នាម រោគជាតេន ផុដ្ឋោ. សោ យេន យេន ឥច្ឆតិ តេន តេន គច្ឆតិ; យត្ថ យត្ថ ឥច្ឆតិ តត្ថ តត្ថ តិដ្ឋតិ; យត្ថ យត្ថ ឥច្ឆតិ តត្ថ តត្ថ និសីទតិ; យត្ថ យត្ថ ឥច្ឆតិ តត្ថ តត្ថ និបជ្ជតិ; សីតកោបិ នំ វាតោ ឧបវាយតិ. សាធុ ខ្វស្ស, ភិក្ខវេ, យំ ឥធេកច្ចោ សក្យបុត្តិយបដិញ្ញោ ឯវរូបម្បិ អត្តភាវបដិលាភំ បដិសំវេទិយេថ. តស្មាតិហ, ភិក្ខវេ, ឯវំ សិក្ខិតព្ពំ – ‘អប្បមត្តា វិហរិស្សាមា’តិ. ឯវញ្ហិ វោ, ភិក្ខវេ, សិក្ខិតព្ព’’ន្តិ. ឯកាទសមំ.