៣-១០. សុវណ្ណនិក្ខសុត្តាទិអដ្ឋកំ

១៦៩. សាវត្ថិយំ វិហរតិ…បេ… ‘‘ឥធាហំ, ភិក្ខវេ, ឯកច្ចំ បុគ្គលំ ឯវំ ចេតសា ចេតោ បរិច្ច បជានាមិ – ‘ន ចាយមាយស្មា សុវណ្ណនិក្ខស្សាបិ ហេតុ…បេ… សុវណ្ណនិក្ខសតស្សាបិ ហេតុ… សិង្គីនិក្ខស្សាបិ ហេតុ… សិង្គីនិក្ខសតស្សាបិ ហេតុ… បថវិយាបិ ជាតរូបបរិបូរាយ ហេតុ… អាមិសកិញ្ចិក្ខហេតុបិ… ជីវិតហេតុបិ… ជនបទកល្យាណិយាបិ ហេតុ សម្បជានមុសា ភាសេយ្យា’តិ. តមេនំ បស្សាមិ អបរេន សមយេន លាភសក្ការសិលោកេន អភិភូតំ បរិយាទិណ្ណចិត្តំ សម្បជានមុសា ភាសន្តំ. ឯវំ ទារុណោ ខោ, ភិក្ខវេ, លាភសក្ការសិលោកោ…បេ… ឯវញ្ហិ វោ, ភិក្ខវេ, សិក្ខិតព្ព’’ន្តិ. ទសមំ.

ទុតិយោ វគ្គោ.

តស្សុទ្ទានំ –

ទ្វេ បាតិ ទ្វេ សុវណ្ណា ច, សិង្គីហិ អបរេ ទុវេ;

បថវី កិញ្ចិក្ខជីវិតំ, ជនបទកល្យាណិយា ទសាតិ.