៧. សុបតិសុត្តំ

១៤៣. ឯកំ សមយំ ភគវា រាជគហេ វិហរតិ វេឡុវនេ កលន្ទកនិវាបេ. អថ ខោ ភគវា ពហុទេវរត្តិំ អព្ភោកាសេ ចង្កមិត្វា រត្តិយា បច្ចូសសមយំ បាទេ បក្ខាលេត្វា វិហារំ បវិសិត្វា ទក្ខិណេន បស្សេន សីហសេយ្យំ កប្បេសិ បាទេ បាទំ អច្ចាធាយ សតោ សម្បជានោ ឧដ្ឋានសញ្ញំ មនសិ ករិត្វា. អថ ខោ មារោ បាបិមា យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ គាថាយ អជ្ឈភាសិ –

‘‘កិំ សោប្បសិ កិំ នុ សោប្បសិ,

កិមិទំ សោប្បសិ ទុព្ភគោ [ទុព្ភតោ (ស្យា. កំ.), ទុព្ភយោ (បី.)] វិយ;

សុញ្ញមគារន្តិ សោប្បសិ,

កិមិទំ សោប្បសិ សូរិយេ ឧគ្គតេ’’តិ.

‘‘យស្ស ជាលិនី វិសត្តិកា,

តណ្ហា នត្ថិ កុហិញ្ចិ នេតវេ;

សព្ពូបធិបរិក្ខយា ពុទ្ធោ,

សោប្បតិ កិំ តវេត្ថ មារា’’តិ.

អថ ខោ មារោ បាបិមា…បេ… តត្ថេវន្តរធាយីតិ.