៧. នទុព្ភិយសុត្តំ

២៥៣. សាវត្ថិយំ. ‘‘ភូតបុព្ពំ, ភិក្ខវេ, សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស រហោគតស្ស បដិសល្លីនស្ស ឯវំ ចេតសោ បរិវិតក្កោ ឧទបាទិ – ‘យោបិ មេ អស្ស សុបច្ចត្ថិកោ តស្សបាហំ ន ទុព្ភេយ្យ’ន្តិ. អថ ខោ, ភិក្ខវេ, វេបចិត្តិ អសុរិន្ទោ សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស ចេតសា ចេតោបរិវិតក្កមញ្ញាយ យេន សក្កោ ទេវានមិន្ទោ តេនុបសង្កមិ. អទ្ទសា ខោ, ភិក្ខវេ, សក្កោ ទេវានមិន្ទោ វេបចិត្តិំ អសុរិន្ទំ ទូរតោវ អាគច្ឆន្តំ. ទិស្វាន វេបចិត្តិំ អសុរិន្ទំ ឯតទវោច – ‘តិដ្ឋ, វេបចិត្តិ, គហិតោសី’’’តិ.

‘‘យទេវ តេ, មារិស, បុព្ពេ ចិត្តំ, តទេវ ត្វំ មា បជហាសី’’តិ [តទេវ ត្វំ មារិស បហាសីតិ (សី. ស្យា. កំ.)].

‘‘សបស្សុ ច មេ, វេបចិត្តិ, អទុព្ភាយា’’តិ [អទ្រុព្ភាយ (ក.)].

‘‘យំ មុសា ភណតោ បាបំ, យំ បាបំ អរិយូបវាទិនោ;

មិត្តទ្ទុនោ ច យំ បាបំ, យំ បាបំ អកតញ្ញុនោ;

តមេវ បាបំ ផុសតុ [ផុសតិ (សី. បី.)], យោ តេ ទុព្ភេ សុជម្បតី’’តិ.