៤. អនាទរិយសិក្ខាបទវណ្ណនា

៣៤២. ចតុត្ថេ – កថាយំ នស្សេយ្យាតិ កថំ អយំ ធម្មោ តន្តិ បវេណី នស្សេយ្យ. តំ វា ន សិក្ខិតុកាមោតិ យេន បញ្ញត្តេន វុច្ចតិ, តំ បញ្ញត្តំ ន សិក្ខិតុកាមោ. អបញ្ញត្តេនាតិ សុត្តេ វា អភិធម្មេ វា អាគតេន.

៣៤៤. ឯវំ អម្ហាកំ អាចរិយានំ ឧគ្គហោតិ ឯត្ថ គារយ្ហោ អាចរិយុគ្គហោ ន គហេតព្ពោ; បវេណិយា អាគតោ អាចរិយុគ្គហោវ គហេតព្ពោ. កុរុន្ទិយំ បន ‘‘លោកវជ្ជេ អាចរិយុគ្គហោ ន វដ្ដតិ, បណ្ណត្តិវជ្ជេ បន វដ្ដតី’’តិ វុត្តំ. មហាបច្ចរិយំ ‘‘សុត្តំ សុត្តានុលោមញ្ច ឧគ្គហិតកានំយេវ អាចរិយានំ ឧគ្គហោ បមាណំ, អជានន្តានំ កថា អប្បមាណន្តិ វុត្តំ. តំ សព្ពំ បវេណិយា អាគតេសមោធានំ គច្ឆតិ. សេសំ ឧត្តានមេវាតិ.

តិសមុដ្ឋានំ – កាយចិត្តតោ វាចាចិត្តតោ កាយវាចាចិត្តតោ ច សមុដ្ឋាតិ, កិរិយំ, សញ្ញាវិមោក្ខំ, សចិត្តកំ, លោកវជ្ជំ, កាយកម្មំ, វចីកម្មំ, អកុសលចិត្តំ, ទុក្ខវេទនន្តិ.

អនាទរិយសិក្ខាបទំ ចតុត្ថំ.