៤. អាមិសសិក្ខាបទវណ្ណនា

១៦៤. ចតុត្ថសិក្ខាបទេ – ន ពហុកតាតិ ន កតពហុមានា, ន ធម្មេ ពហុមានំ កត្វា ឱវទន្តីតិ អធិប្បាយោ. ‘‘ភិក្ខុនោវាទកំ អវណ្ណំ កត្តុកាមោ’’តិអាទីនំ ឧជ្ឈាបនកេ វុត្តនយេនេវត្ថោ វេទិតព្ពោ.

ឧបសម្បន្នំ សង្ឃេន អសម្មតន្តិ ឯត្ថ អសម្មតោ នាម សម្មតេន វា សង្ឃេន វា ភារំ កត្វា ឋបិតោ វេទិតព្ពោ. អនុបសម្បន្នំ សម្មតំ វា អសម្មតំ វាតិ ឯត្ថ បន ភិក្ខុកាលេ សម្មុតិំ លភិត្វា សាមណេរភូមិយំ ឋិតោ សម្មតោ, សម្មតេន វា សង្ឃេន វា ឋបិតោ ពហុស្សុតោ សាមណេរោ អសម្មតោតិ វេទិតព្ពោ. សេសំ វុត្តនយត្តា ឧត្តានមេវ.

តិសមុដ្ឋានំ – កាយចិត្តតោ វាចាចិត្តតោ កាយវាចាចិត្តតោ ច សមុដ្ឋាតិ, កិរិយំ, សញ្ញាវិមោក្ខំ, សចិត្តកំ, លោកវជ្ជំ, កាយកម្មំ, វចីកម្មំ, អកុសលចិត្តំ, ទុក្ខវេទនន្តិ.

អាមិសសិក្ខាបទំ ចតុត្ថំ.