៣. អញ្ញិន្ទ្រិយសុត្តវណ្ណនា

៤៩៣. តតិយេ អនញ្ញាតញ្ញស្សាមីតិន្ទ្រិយន្តិ ‘‘អនមតគ្គេ សំសារេ អជានិតបុព្ពំ ធម្មំ ជានិស្សាមី’’តិ បដិបន្នស្ស សោតាបត្តិមគ្គក្ខណេ ឧប្បន្នំ ឥន្ទ្រិយំ. អញ្ញិន្ទ្រិយន្តិ តេសំយេវ ញាតធម្មានំ អាជាននាការេន សោតាបត្តិផលាទីសុ ឆសុ ឋានេសុ ឧប្បន្នំ ឥន្ទ្រិយំ. អញ្ញាតាវិន្ទ្រិយន្តិ អញ្ញាតាវីសុ អរហត្តផលធម្មេសុ ឧប្បន្នំ ឥន្ទ្រិយំ. តត្ថ តត្ថ តេន តេនាការេន ឧប្បន្នស្ស ញាណស្សេវេតំ អធិវចនំ. ឥទម្បិ សុត្តំ អត្ថុប្បត្តិកមេវ. សង្ឃមជ្ឈស្មិញ្ហិ ‘‘កតិ នុ ខោ លោកុត្តរិន្ទ្រិយានី’’តិ កថា ឧទបាទិ, អថ ភគវា តានិ ទស្សេន្តោ តីណិមានិ, ភិក្ខវេ, ឥន្ទ្រិយានីតិអាទិមាហ.