២. ខណសុត្តវណ្ណនា

១៣៥. ទុតិយេ ឆផស្សាយតនិកា នាមាតិ វិសុំ ឆផស្សាយតនិកា នាម និរយា នត្ថិ. សព្ពេសុបិ ហិ ឯកតិំសមហានិរយេសុ ឆទ្វារផស្សាយតនបញ្ញត្តិ ហោតិយេវ. ឥទំ បន អវីចិមហានិរយំ សន្ធាយ វុត្តំ. សគ្គាតិ ឥធាបិ តាវតិំសបុរមេវ អធិប្បេតំ. កាមាវចរទេវលោកេ បន ឯកស្មិម្បិ ឆផស្សាយតនបញ្ញត្តិយា អភាវោ នាម នត្ថិ. ឥមិនា កិំ ទីបេតិ? និរយេ ឯកន្តទុក្ខសមប្បិតភាវេន, ទេវលោកេ ច ឯកន្តសុខសមប្បិតត្តា ឯកន្តខិឌ្ឌារតិវសេន ឧប្បន្នបមាទេន មគ្គព្រហ្មចរិយវាសំ វសិតុំ ន សក្កា. មនុស្សលោកោ បន វោកិណ្ណសុខទុក្ខោ, ឥធេវ អបាយោបិ សគ្គោបិ បញ្ញាយតិ. អយំ មគ្គព្រហ្មចរិយស្ស កម្មភូមិ នាម, សា តុម្ហេហិ លទ្ធា. តស្មា យេ វោ ឥមេ មានុស្សកា ខន្ធា លទ្ធា, តេ វោ លាភា. យញ្ច វោ ឥទំ មនុស្សត្តំ លទ្ធំ, បដិលទ្ធោ វោ ព្រហ្មចរិយវាសស្ស ខណោ សមយោតិ. វុត្តម្បិ ហេតំ បោរាណេហិ –

‘‘អយំ កម្មភូមិ ឥធ មគ្គភាវនា,

ឋានានិ សំវេជនិយា ពហូ ឥធ;

សំវេគសំវេជនិយេសុ វត្ថុសុ,

សំវេគជាតោវ បយុញ្ច យោនិសោ’’តិ.