៤. សមណព្រាហ្មណសុត្តវណ្ណនា

១០៣. ចតុត្ថេ យេ ហិ កេចីតិ យេ កេចិ. ឥទំ ទុក្ខន្តិ យថាភូតំ នប្បជានន្តីតិ ‘‘ឥទំ ទុក្ខំ, ឯត្តកំ ទុក្ខំ, ន ឥតោ ភិយ្យោ’’តិ អវិបរីតំ សភាវសរសលក្ខណតោ វិបស្សនាបញ្ញាសហិតាយ មគ្គបញ្ញាយ ទុក្ខសច្ចំ ន ជានន្តិ ន បដិវិជ្ឈន្តិ. សេសេសុបិ ឯសេវ នយោ. ន មេ តេ, ភិក្ខវេតិអាទីសុ អយំ សង្ខេបត្ថោ – ភិក្ខវេ, ចតុសច្ចកម្មដ្ឋានំ អននុយុត្តា បព្ពជ្ជាមត្តសមណា ចេវ ជាតិមត្តព្រាហ្មណា ច ន មយា តេ សមិតបាបសមណេសុ សមណោតិ, ពាហិតបាបព្រាហ្មណេសុ ព្រាហ្មណោតិ ច សម្មតា អនុញ្ញាតា. កស្មា? សមណករណានំ ព្រាហ្មណករណានញ្ច ធម្មានំ អភាវតោតិ. តេនេវាហ ‘‘ន ច បន តេ អាយស្មន្តោ’’តិអាទិ. តត្ថ សាមញ្ញត្ថន្តិ សាមញ្ញសង្ខាតំ អត្ថំ, ចត្តារិ សាមញ្ញផលានីតិ អត្ថោ. ព្រហ្មញ្ញត្ថន្តិ តស្សេវ វេវចនំ. អបរេ បន ‘‘សាមញ្ញត្ថន្តិ ចត្តារោ អរិយមគ្គា, ព្រហ្មញ្ញត្ថន្តិ ចត្តារិ អរិយផលានី’’តិ វទន្តិ. សេសំ វុត្តនយមេវ. សុក្កបក្ខោ វុត្តវិបរិយាយេន វេទិតព្ពោ. គាថាសុ អបុព្ពំ នត្ថិ.

ចតុត្ថសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.