២៧. សារិបុត្តត្ថេរវត្ថុ

អាសា យស្សាតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ សារិបុត្តត្ថេរំ អារព្ភ កថេសិ.

ថេរោ កិរ បញ្ចភិក្ខុសតបរិវារោ ជនបទេ ឯកំ វិហារំ គន្ត្វា វស្សំ ឧបគញ្ឆិ. មនុស្សា ថេរំ ទិស្វា ពហុំ វស្សាវាសិកំ បដិស្សុណិំសុ. ថេរោ បវារេត្វា សព្ពស្មិំ វស្សាវាសិកេ អសម្បត្តេយេវ សត្ថុ សន្តិកំ គច្ឆន្តោ ភិក្ខូ អាហ – ‘‘ទហរានញ្ចេវ សាមណេរានញ្ច មនុស្សេហិ វស្សាវាសិកេ អាហដេ គហេត្វា បេសេយ្យាថ, ឋបេត្វា វា សាសនំ បហិណេយ្យាថា’’តិ. ឯវំ វត្វា ច បន សត្ថុ សន្តិកំ អគមាសិ. ភិក្ខូ កថំ សមុដ្ឋាបេសុំ ‘‘អជ្ជាបិ មញ្ញេ សារិបុត្តត្ថេរស្ស តណ្ហា អត្ថិយេវ. តថា ហិ មនុស្សេហិ វស្សាវាសិកេ ទិន្នេ អត្តនោ សទ្ធិវិហារិកានំ ‘វស្សាវាសិកំ បេសេយ្យាថ, ឋបេត្វា វា សាសនំ បហិណេយ្យាថា’តិ ភិក្ខូនំ វត្វា អាគតោ’’តិ. សត្ថា អាគន្ត្វា ‘‘កាយ នុត្ថ, ភិក្ខវេ, ឯតរហិ កថាយ សន្និសិន្នា’’តិ បុច្ឆិត្វា ‘‘ឥមាយ នាមា’’តិ វុត្តេ ‘‘ន, ភិក្ខវេ, មម បុត្តស្ស តណ្ហា អត្ថិ, មនុស្សានំ បន បុញ្ញតោ ទហរសាមណេរានញ្ច ធម្មិកលាភតោ បរិហានិ មា អហោសីតិ តេនេវំ កថិត’’ន្តិ វត្វា ឥមំ គាថមាហ –

៤១០. ‘‘អាសា យស្ស ន វិជ្ជន្តិ, អស្មិំ លោកេ បរម្ហិ ច;

និរាសាសំ វិសំយុត្តំ, តមហំ ព្រូមិ ព្រាហ្មណ’’ន្តិ.

តត្ថ អាសាតិ តណ្ហា. និរាសាសន្តិ និត្តណ្ហំ. វិសំយុត្តន្តិ សព្ពកិលេសេហិ វិសំយុត្តំ តមហំ ព្រាហ្មណំ វទាមីតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ ពហូ សោតាបត្តិផលាទីនិ បាបុណិំសូតិ.

សារិបុត្តត្ថេរវត្ថុ សត្តវីសតិមំ.