៣. វគ្គុមុទាតីរិយភិក្ខុវត្ថុ

សេយ្យោ អយោគុឡោតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា វេសាលិំ ឧបនិស្សាយ មហាវនេ វិហរន្តោ វគ្គុមុទាតីរិយេ ភិក្ខូ អារព្ភ កថេសិ. វត្ថុ ឧត្តរិមនុស្សធម្មបារាជិកេ (បារា. ១៩៣ អាទយោ) អាគតមេវ.

តទា ហិ សត្ថា តេ ភិក្ខូ ‘‘កិំ បន តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, ឧទរស្សត្ថាយ គិហីនំ អញ្ញមញ្ញស្ស ឧត្តរិមនុស្សធម្មស្ស វណ្ណំ ភាសិត្ថា’’តិ វត្វា តេហិ ‘‘អាម, ភន្តេ’’តិ វុត្តេ តេ ភិក្ខូ អនេកបរិយាយេន គរហិត្វា ឥមំ គាថមាហ –

៣០៨. ‘‘សេយ្យោ អយោគុឡោ ភុត្តោ, តត្តោ អគ្គិសិខូបមោ;

យញ្ចេ ភុញ្ជេយ្យ ទុស្សីលោ, រដ្ឋបិណ្ឌមសញ្ញតោ’’តិ.

តត្ថ យញ្ចេ ភុញ្ជេយ្យាតិ យំ ទុស្សីលោ និស្សីលបុគ្គលោ កាយាទីហិ អសញ្ញតោ រដ្ឋវាសីហិ សទ្ធាយ ទិន្នំ រដ្ឋបិណ្ឌំ ‘‘សមណោម្ហី’’តិ បដិជានន្តោ គហេត្វា ភុញ្ជេយ្យ, តត្តោ អាទិត្តោ អគ្គិវណ្ណោ អយោគុឡោវ ភុត្តោ សេយ្យោ សុន្ទរតរោ. កិំ ការណា? តប្បច្ចយា ហិ ឯកោវ អត្តភាវោ ឈាយេយ្យ, ទុស្សីលោ បន សទ្ធាទេយ្យំ ភុញ្ជិត្វា អនេកានិបិ ជាតិសតានិ និរយេ បច្ចេយ្យាតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ ពហូ សោតាបត្តិផលាទីនិ បាបុណិំសូតិ.

វគ្គុមុទាតីរិយភិក្ខុវត្ថុ តតិយំ.