៥. សម្ពហុលភិក្ខុវត្ថុ

ន វាក្ករណមត្តេនាតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ សម្ពហុលេ ភិក្ខូ អារព្ភ កថេសិ.

ឯកស្មិញ្ហិ សមយេ ទហរេ ចេវ សាមណេរេ ច អត្តនោ ធម្មាចរិយានមេវ ចីវររជនាទីនិ វេយ្យាវច្ចានិ ករោន្តេ ទិស្វា ឯកច្ចេ ថេរា ចិន្តយិំសុ – ‘‘មយម្បិ ព្យញ្ជនសមយេ កុសលា, អម្ហាកមេវ កិញ្ចិ នត្ថិ. យំនូន មយំ សត្ថារំ ឧបសង្កមិត្វា ឯវំ វទេយ្យាម, ‘ភន្តេ, មយំ ព្យញ្ជនសមយេ កុសលា, អញ្ញេសំ សន្តិកេ ធម្មំ ឧគ្គណ្ហិត្វាបិ ឥមេសំ សន្តិកេ អសោធេត្វា មា សជ្ឈាយិត្ថាតិ ទហរសាមណេរេ អាណាបេថា’តិ. ឯវញ្ហិ អម្ហាកំ លាភសក្ការោ វឌ្ឍិស្សតី’’តិ. តេ សត្ថារំ ឧបសង្កមិត្វា តថា វទិំសុ.

សត្ថា តេសំ វចនំ សុត្វា ‘‘ឥមស្មិំ សាសនេ បវេណិវសេនេវ ឯវំ វត្តុំ លភតិ, ឥមេ បន លាភសក្ការេ និស្សិតាតិ ញត្វា អហំ តុម្ហេ វាក្ករណមត្តេន សាធុរូបាតិ ន វទាមិ. យស្ស បនេតេ ឥស្សាទយោ ធម្មា អរហត្តមគ្គេន សមុច្ឆិន្នា, ឯសោ ឯវ សាធុរូបោ’’តិ វត្វា ឥមា គាថា អភាសិ –

២៦២. ‘‘ន វាក្ករណមត្តេន, វណ្ណបោក្ខរតាយ វា;

សាធុរូបោ នរោ ហោតិ, ឥស្សុកី មច្ឆរី សឋោ.

២៦៣. ‘‘យស្ស ចេតំ សមុច្ឆិន្នំ, មូលឃច្ចំ សមូហតំ;

សវន្តទោសោ មេធាវី, សាធុរូបោតិ វុច្ចតី’’តិ.

តត្ថ ន វាក្ករណមត្តេនាតិ វចីករណមត្តេន សទ្ទលក្ខណសម្បន្នវចនមត្តេន. វណ្ណបោក្ខរតាយ វាតិ សរីរវណ្ណស្ស មនាបភាវេន វា. នរោតិ ឯត្តកេនេវ ការណេន បរលាភាទីសុ ឥស្សាមនកោ បញ្ចវិធេន មច្ឆេរេន សមន្នាគតោ កេរាដិកភាវេន សឋោ នរោ សាធុរូបោ ន ហោតិ. យស្ស ចេតន្តិ យស្ស ច បុគ្គលស្សេតំ ឥស្សាទិទោសជាតំ អរហត្តមគ្គញាណេន សមូលកំ ឆិន្នំ, មូលឃាតំ កត្វា សមូហតំ, សោ វន្តទោសោ ធម្មោជបញ្ញាយ សមន្នាគតោ សាធុរូបោតិ វុច្ចតីតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ ពហូ សោតាបត្តិផលាទីនិ បាបុណិំសូតិ.

សម្ពហុលភិក្ខុវត្ថុ បញ្ចមំ.