អដ្ឋបរិសវណ្ណនា

១៧២. តត្ថ អនេកសតំ ខត្តិយបរិសន្តិ ពិម្ពិសារសមាគមញាតិសមាគលិច្ឆវីសមាគមាទិសទិសំ, សា បន អញ្ញេសុ ចក្កវាឡេសុបិ លព្ភតេយេវ. សល្លបិតបុព្ពន្តិ អាលាបសល្លាបោ កតបុព្ពោ. សាកច្ឆាតិ ធម្មសាកច្ឆាបិ សមាបជ្ជិតបុព្ពា. យាទិសកោ តេសំ វណ្ណោតិ តេ ឱទាតាបិ ហោន្តិ កាឡាបិ មង្គុរច្ឆវីបិ, សត្ថា សុវណ្ណវណ្ណោវ. ឥទំ បន សណ្ឋានំ បដិច្ច កថិតំ. សណ្ឋានម្បិ ច កេវលំ តេសំ បញ្ញាយតិយេវ, ន បន ភគវា មិលក្ខុសទិសោ ហោតិ, នាបិ អាមុត្តមណិកុណ្ឌលោ, ពុទ្ធវេសេនេវ និសីទតិ. តេ បន អត្តនោ សមានសណ្ឋានមេវ បស្សន្តិ. យាទិសកោ តេសំ សរោតិ តេ ឆិន្នស្សរាបិ ហោន្តិ គគ្គរស្សរាបិ កាកស្សរាបិ, សត្ថា ព្រហ្មស្សរោវ. ឥទំ បន ភាសន្តរំ សន្ធាយ កថិតំ. សចេបិ ហិ សត្ថា រាជាសនេ និសិន្នោ កថេតិ, ‘‘អជ្ជ រាជា មធុរេន សរេន កថេតី’’តិ តេសំ ហោតិ. កថេត្វា បក្កន្តេ បន ភគវតិ បុន រាជានំ អាគតំ ទិស្វា – ‘‘កោ នុ ខោ អយ’’ន្តិ វីមំសា ឧប្បជ្ជតិ. តត្ថ កោ នុ ខោ អយន្តិ ឥមស្មិំ ឋានេ ឥទានេវ មាគធភាសាយ សីហឡភាសាយ មធុរេនាការេន កថេន្តោ កោ នុ ខោ អយំ អន្តរហិតោ, កិំ ទេវោ, ឧទាហុ មនុស្សោតិ ឯវំ វីមំសន្តាបិ ន ជានន្តីតិ អត្ថោ. កិមត្ថំ បនេវំ អជានន្តានំ ធម្មំ ទេសេតីតិ? វាសនត្ថាយ. ឯវំ សុតោបិ ហិ ធម្មោ អនាគតេ បច្ចយោ ហោតិ យេវាតិ អនាគតំ បដិច្ច ទេសេតិ. អនេកសតំ ព្រាហ្មណបរិសន្តិអាទីនម្បិ សោណទណ្ឌកូដទណ្ឌសមាគមាទិវសេន ចេវ អញ្ញចក្កវាឡវសេន ច សម្ភវោ វេទិតព្ពោ.

ឥមា បន អដ្ឋ បរិសា ភគវា កិមត្ថំ អាហរិ? អភីតភាវទស្សនត្ថមេវ. ឥមា កិរ អាហរិត្វា ឯវមាហ – ‘‘អានន្ទ, ឥមាបិ អដ្ឋ បរិសា ឧបសង្កមិត្វា ធម្មំ ទេសេន្តស្ស តថាគតស្ស ភយំ វា សារជ្ជំ វា នត្ថិ, មារំ បន ឯកកំ ទិស្វា តថាគតោ ភាយេយ្យាតិ កោ ឯវំ សញ្ញំ ឧប្បាទេតុមរហតិ. អភីតោ, អានន្ទ, តថាគតោ អច្ឆម្ភី, សតោ សម្បជានោ អាយុសង្ខារំ ឱស្សជី’’តិ.